İçimde Gömülü Vedalar

‎
‎
‎Toprakla bütünleşmiş bir beden,
‎Sıfırdan yaşamaya başlayan bir yürek…
‎Küllerinden yeniden doğan bir kuş misaliyim;
‎Ben Anka kuşuyum.
‎
‎Kuyunun en derinlerinde acısını yaşamış,
‎Kendi çabasıyla gün yüzüne çıkmış;
‎Karanlık geceyi, duvarları dost edinip
‎Gündüzü ruhuna şifa ilan etmiş biriyim.
‎Ben, bulutlar arasında parlayan bir güneşim.
‎Gökyüzüne kattığım renk;
‎Kızıl ve maviyim.
‎Ben aşkım, ben huzurum.
‎‎Ben, yaşayabilene kahkaha;
‎Kıymet bilmeyene gölgemi dahi bırakmam.

‎Şimdilerde içimde milyonlarca cenaze kaldırdım;
‎Kimini duaya, kimini sessizliğe gömdüm.
‎Şimdi ruhuna şifa dilediklerim ayrı,
‎Cehennem sunduklarım ayrı…

‎Velhasıl, topraklarınız bol olsun.

‎Bir vedayı bir kişi hazırlamaz;
‎Biri iter, diğeri gider.

‎Sen öldün…
‎Ben de yaşadığımı fark ettim.
Toprağın bol olsun
‎
Ves’selam.

‎Serpil U. Ersoy
‎06.03.2026 – 09:33