Enkaz yığını olan ben

Kapısına sürgü çekilmiş,
‎Maziye terkedilmiş bir evi. . .
‎Çalsanda artık o kapıyı açan olmaz.
‎Kapıdan Çıkışın ruhumda ağır deprem yarattı
‎Enkaz yığını olan sadece bendim
‎Sesimi duyan yoktu
‎Israrla nefes almaya çalıştım.
‎Kahrolası ruhun bu sesi duymadı.
‎
‎Sonunda kutla kendini, bittim ben artık
‎Kendine başka bir yar ara ,
‎Sana yazılan satır aralarında
‎Ama bilki. .
‎Benden başka kimse yaralarını
‎Açmayacak sana. . .
‎
‎Sevgim nedense sana ağır geldi
‎Nedenini artık sadece kendinde ara
‎Bu veda hayallere konulan son nokta
‎Artık sessizliğime verilmiş bir merhaba ile,
‎İşte yeniden yaşamaya çalışan ben
‎Nefes aldıkça güçlenen
‎Adım attıkça sağlam kalan ben
‎Şimdi söyle sen hangi kapıda yara olma hazırlığındasın?
‎
‎Ben ruhumdaki söküğü tamir ederim de,
‎Ruhun güneşli havada değil
‎O karanlık kasvetli havayı yaşasin. . .
‎Hangi ruhları yok ediyorsan,
‎İnan artık umrumda bile yoksun
‎O ömrün yok eden ellerde
‎Hayat bulduğunu sansın
‎
‎Ves'selam
‎
‎Serpil uçarsu ersoy
‎12/06/2026
‎00:47