Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Bu yaban dünyanın
ince sızılar ustası,
toplar bütün kötülükleri
aklamak için benliğinde
varlıkla iç içe, kapanmış,
diğerlerine ve kendine uzak

O ateş yoksa varlığında, gün solardı belki,
sessizlikte kapanır, bir yokluk türküsüne
ad olurdun, işte yangının kurdu gerçekliğini,
hiçbir zaman bu kadar hür olamazdın.

Direnme gücü ses verir, yükselen bayraklar

Her kıpırtı bir ulu dua, ulaşır kendiliğine
boşluklarda, kuran zamanın unutuşu
çınlar duvarlarda, yakın, uzak, tekin
değil yaşamak. Kayıp zeminde isyan,
bir dal uzansa konsam, sesler iklimine,
saklıdan.

Dünya bu olmamalı, süreğen gerilimin
açmazı, daha sakin geçişlerde kaybolmalı,
söyleyebiliyorsak olmalı, bir şaka mıyız,
dörbir yandan esen aşılırken, kayıplar
ruhu ezer, umut zenginlikse, unutulmamalı.

Sahilinde yüzmeye gittiğimizde
kıyıda yatan şişmiş bir cesetti
ilk hatırladığım Samatya.
Sokaklarında kavga ettiğim,
sonra neden böyle diye
günlerce kendimi kemirdiğim.

Sevildikçe çoğalan kadınlar,
taş üstüne taş koyarlar. Hiç
olmadık zamanlardan özveri
sağarlar. Ruhun gereği yapılsa,
beğeniye ilgi katılsa, kendini
inşa eder, bütün pencerelerden

Bir sonbahar yaprağındaki damarlardan
akan ışıklardan parlar hayat, göremezsen
düşer yere, kimse kaldıramaz bir daha,
yerde kalan eksik tartar daima, ögrendiklerin de
karışıp gider karanlığa.

O güzeller güzeli, davetiye göndermiş.
Bu gece dans var, sen de gelseydin diye.
Hayır demek mümkün mü, eğlenmek
benim de hakkım. Yalnız yeri belli değil.
Adresini vermemiş.

Biz bu karanlık kuyudan
hiç çıkamayacağız, zihin.
Üstümüz örtülmüş,
kıpırdansak batıyoruz, algı.
Bu oyun acı, gene de seyirlik.
En kötüsünde bile susmayacağız.

Zihin de oluşmuş bir kesinliğin,
- her nasılsa - dayatmasıyla,
engellenir ağır aksak ilerleyen,
böyle bir yaşamanın sofrasında,
pırıltılar solar, kendine ziyan,
Kurtulmaktır sana düşen, enfes