Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Bu yaban dünyanın
ince sızılar ustası,
toplar bütün kötülükleri
aklamak için benliğinde
varlıkla iç içe, kapanmış,
diğerlerine ve kendine uzak

Artık görmez olduğum senli benli
gölgem, nasıl dursam da bilsem.
Tekdüzeliğin zincirlerinde ölürsem,
bir kaynak daha ürer miydi, kendime
vaatlerle avundum. Tanımsız zamanların
kuluydum. Aynada solan derim, sırrında

Bir sabah çiğinde açılır saklı zamanın yaprakları,
sen ben duymayız, görünün sancısıyla örtülü,
uyanır burda olmayana, hep istediğin, olmamışın
kucağında bir pamuk hülyası, uykuların kadar canlı,
durağanlıkta gömülü sevinç yumağı, örmüş kendini,
sayıların görkemini yokla, sana dönen nedir, yoksa

O ateş yoksa varlığında, gün solardı belki,
sessizlikte kapanır, bir yokluk türküsüne
ad olurdun, işte yangının kurdu gerçekliğini,
hiçbir zaman bu kadar hür olamazdın.

Direnme gücü ses verir, yükselen bayraklar

Her kıpırtı bir ulu dua, ulaşır kendiliğine
boşluklarda, kuran zamanın unutuşu
çınlar duvarlarda, yakın, uzak, tekin
değil yaşamak. Kayıp zeminde isyan,
bir dal uzansa konsam, sesler iklimine,
saklıdan.

Dünya bu olmamalı, süreğen gerilimin
açmazı, daha sakin geçişlerde kaybolmalı,
söyleyebiliyorsak olmalı, bir şaka mıyız,
dörbir yandan esen aşılırken, kayıplar
ruhu ezer, umut zenginlikse, unutulmamalı.

Sahilinde yüzmeye gittiğimizde
kıyıda yatan şişmiş bir cesetti
ilk hatırladığım Samatya.
Sokaklarında kavga ettiğim,
sonra neden böyle diye
günlerce kendimi kemirdiğim.

Kuşaktan kuşağa akan bilinç,
zamana süzülür, topluluklar üretir.
Bir ortak çerçevede eğlenir,
duman oluruz, zaman ötesinde
kodlanır da, başka bir alem oluruz..
bu gel-git mevsimi bitmez elbet,

Anlam verileri, mesafeler ölçüsünde,
yaklaşan gereksinme ile görünür oldu.
karıştık ışıyana, soldu, suskun bir içerik,
ama, umutlu.

Bir hiç oluş dansında saf olanın elinden,
dönersin kayıplardan burda olmayan,
duyulan orda, bir yangın düşüyle,
güne merhaba, işte sabah gene kapıda,
küller dağılırken, sen kal duyulmaz da,
bırak gitsin, sen de duyma.