Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

İçimden bir türkü tutturmuş,
tedirgin, solgun, epeyce yorgun.
Çaldığım kapılarda tuhaf çehreler,
ayrılık yüreğimde otağ kurmuş.

Birgün yuvaya dönerim umuduyla,

Biz sahilin yarattığı umman,
döneriz kör şafaklardan.
Garip sızısı başlangıcın
elimden tutan. Burdan
nereye gidilir, bütün
yönler kapalı.

Dağdan kopup gelen çığa boşver,
kendini çığ gibi bırakta zamana.
Aklın oyunlarında yitir ülkeni,
hayvanca itkilerini kuşan da,
bildiklerini unut, yeniden başla.
Kirli gökyüzü daha da kararsa,

Sen olmasan, ben de,
bu dünya, evren de.
Ipıssız tanrı derin
yalnızlığında, hiçbirşey
yaratılmamış daha,
yokluk da tanımsız.

Dilim renkleri de taşır görürüm,
dokunan sesin kadar çarpar.
Kalan görüntüler bir aralıkta
silinir, dört duvar üstüme gelir.
Pencerede gökyüzü var, dinlenirim.
Küçük bir kımıltı geceden umduğum,

Senin özgürleştirici varlığınla,
başlar yeryüzü maceram.
Herşeye izin vardır, redde,
kabule, kaynaşan, ayrışan.
Bir tükenmez yarayı kanarım,
insanlığım böyle oluşmalıymış.

Durduğun yerde duramazsın,
varlıklar saçılır devingenliğinden.
Artık yalnız da değilsin,
çılgınlık ürer sevinçlerinden.

Ürer karanlık, aydınlık arası

Sessiz deliliklerin yangını bol olur,
ev harapsa ne gam, yenisini kuracak
gayret de olur. Ateşin tükenmesin,
kor alevler can olur.

Tekinsiz dünyada ıslık sesleri,

Serin yağmurlar altında, sonsuz şüphe,
temelsiz varlığın kurar şeklini.
Daha çok sev de, kök sal boşluğa,
gözlerin ve tenin şahittir sarılınca.
Bir güven ile üreyip, ürperen isyan,
daha ağır ve kaya gibi.

Sende yitmeliyim,
bir kıyıda bulunurum
diye umut ederek.
Oturmuş beklerken,
olur ya gelirsin karşıdan.
Bulduğum yerde yitirsem,