Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Kavrarım ruhum da
terkedecek, kalacağım
boş beden. Türküsüz
yanan meşale aydınlatmaz,
bu yol da bitmez, ulaşmaz.

Sanki hayatın ideal bir
formu varmış gibi.
Ne yapsan kötünün iyisi.
Taraf olmanı isterler,
bizimkisi doğru çözüm.
Bir yanda karşılıklı,

O anı hiç unutmayacağım, her zamankinden çok fazlaydı.
Uçurumdan yuvarlandım, ne öldüm ne kaldım.
Bu cesareti bana kim verdi, uzuvlarım tek tek pişmandı.
O anı hiç unutmayacağım, bütün yaşadıklarım sanki yalandı.
Güldüm, titredim, bana bakan gözler kordan bir andı.

Acılar, keder, hüzün
bunlar tattırır gerçek
dünyayı diyor eskiler.

Daha azına razı olmayın,
mutluluk talebinde ödün

Geceyle doğan sessizlik,
başlayan can şöleni.
Açlık, gereksinme
ya da hiç.
Sessizlik şekiller
çizerken göğümüze,

Eğer söz taşıyamıyorsa anlamı,
yazılınca biraz da yitirmişsek yaşananı.
Bir yol bulmalı beyinden beyine ya da
gönülden gönüle. Gözler taşımalı yükü,
bütün anlam yüzümüzde ışımalı.

Evlerden saçılan
rastgele ışık,
bizi buralara kadar
sürükledi, yerleştik.

Şimdi selamsız

Sonsuzca yinelenmeyecek herşey,
ben bu yükü taşımam, belki başkaları da.
Bu kadar çok yanlış varken, bunun
tekrarı mı olur.

Duygusuna kavuşur aşk,

Gece treniyle eve dönüyorum.
Yorgun yüzlerde boş bakışlar,
havada uçan ölü kuşları avlar;
kanatlarında acıları taşıyan.
Düşleri artık eve varmak içindir.
Karşılayan çocuklar mı eş midir...?

Perde perde açılıyor gece,
tül tül dağılıyor tenim.
Bu karanlıkta beklediğim,
kuşlar; kafamda ürettiğim.
Kanatları beyaz, burunları
siyah hızmalı. Yalan bütün