Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

Bizim sokaklar belalıydılar,
ben çocukken.
Binlercesi dolaşırdı,
saldırgan ve serttiler.
Tepeden tırnağa erkektiler.

Bir gündüz rüyasında ışıklara binmiş
varlık izleri, kaybolmuş hatıralar uzaktan,
saklı dokularda el verir, yok zamanda uzayan,
bu yap boz dünyasına bir selam, mesafelerde
salınır da, bitimsiz derinliklerde soluklanırsın,
doyumsuz yaşamı tekrar üretir saklı zaman,

Alemde sanki kendiliğinden gelir bahar,
kat kat cisimler, akışkan, geçirimsiz.
Zeminler zemin arar.
Bir yel eser, dağılır çevre, yapraklar.
Toplanır, toparlanırız.
Bütün bilgiler savrulur,

Çocuğum henüz doğmamış;
elinden tutmuşum okula gidiyoruz.
Sessiz, sakin; bir ara ceplerini
karıştırıyor, zaman diyoruz.
Bilgiler, bilgiler üstüne, çocuğum
büyüyor, hala eli ellerimde.

Ne olur biter sende,
kimse bilmez, bu
hikayenin özeti verilmez.
Sarkan iplerden indiğin
kuyu, ışık ölçüsüyle kara
bir büyü, unut sarsılan

Cesetleşen hayatlardan gelir
yeni müziğin tınıları. Çağ
kaybolmuş, doğa küskün
soluk yüzlere, gün kuru,
dinlemez seni hiç kimse.
ama, direnç çivileri de

Biz bu çalkantıda
ne yapardık, zaman
bizi kucağında tutmasaydı.
Tuhaf gürültülerle ürkünç,
kendimize yer arardık.
Sesler kesilmiyor, bıktık;

Zihin katmanlarının içinde saklı,
kayıp görüntüler bir açığa çıksa,
anlatsa yıkım ve öfke dünyasının
zor temellerini yadsımak bir kapı
aralar ki orda bütün yitiklerin sevinci
bir bir geri verilmiş, unutuş ırmağının

Zaten başkaları hatalı hep,
ben bir şey yapmadım ki.
Nerden gelir bu körlük, güven,
bir kez dönüp baksa kendine,
kırılacak billur avize.

Ve ruh geçer aykırı bir havanın,
ince belleğinden, tek tek kaydedilir
bütün salınımlar, gezinen geleceğe,
paramparça dünya bir kez daha
varolur, bütünleşir, dağılıp, dökülen
katmanlarda, uzak iklimlerle temas