Gökhan Oflazoğlu Şiirleri - Şair Gökhan ...

İlkelliği eğitsek, iyi cebimizde değil.
Ama, nadiren de olsa, öyle ruhlar vardır ki
önünde eğiliriz. Nerde, nasıl karşımıza
çıkar bilemeyiz.

Bazen tarlasında bir köylüdür, ya da

Doruktaki müziğin kurbanları biz,
yüce bir kule mi dikeriz ki varsın,
o el değmemişe, kutsasın bizim
çıkışsız yıkıntılarımızı ve bir başka
zamanda açılan kapıda o yüce
törenin yüzakı olarak - süreğen

Yıllardır denize girmedim, daha yıllarca girmesem de olur.
Ne içinde insan barınmayan karanlık derinlikleri, ne tenime
ürperti veren yüzmesi. Ama, kentimin her köşesinde karşıma
çıkan deniz hep mutlu etti beni. Bazen enginliği, bazen kıyılara
vururken bıraktığı sesi; fırtınası, yelkeni, gemisi.
Deniz umutsuz gecelerimin gönendiren simgesi.

Dil aşan yarıklardan sızdım,
saflığında bunalan algım.
Yeni doğan bebeğin
gülüşünde ısındım,
bu enerji yaratan,
kendine açılan alan,

Kıpırtısız çöken;
alınlardan alanlara
taşınan parıltı.
Duyulur ağır sarkacın
vuruşlarından, bir saat
gelmeli, çekilmeliyim.

Bu ezgiyi kaç kişi çalıyor,
ben birini duydum, diğerleri nerdeler.
Yasakmış bütün sesler,
size verilenle yetinin diyorlar.
İnen çıkan görüntüler kör ediyor
gözlerimi. Ama, beynim yaprak

Hayata demir çiviler çakın,
boşa almayın, teslim olmayın.
Zor olacak belki, boşluğa
aldırmayın.

Sen demir ökçelerle gezersen

Hiçbiryer salınmaktır zamansızlığın
parıltıları üzerinde, bilgi verilmez,
alınmazda, taa kör bir noktada
görür gibi ilerlediğin, yalın, ton dışı,
renk uzaklığı; nerenden kaynar,
yoksa o mu sana kaynar, açıkça

Sabah hızlı adımlarla insanlar
gidiyorlar, tam köşede iki kişi
arada bir duraksayarak konuşuyorlar.
Sanki yıllar sonra ilk kez karşılaşmışlar.
Belki yalnızca onlar var şimdi.
Diğerleri geçip gitmede... zamanın

Bir de beni konuşalım,
seni hep konuştuk.
Masadan kalkar zaman,
biz onunla doluyduk,
ya da öyle olmalı.
Bu bencilliğin de bir sonu