Gitme Kal Şiiri - Bahtiyar Cm

Gitme, kal.
Bir fırtına kopacak gibi akşamın tam ortasında,
Rüzgâr camlara usulca vuruyor,
Yapraklar birer birer savruluyor yollara.
Sen dur burada.
Dünyayı dışarıda bırakıp sığın bana.
Çünkü sen gidince
Derin bir sessizlik çöküyor her yere.
Sensiz geçen her saniyede odalar soğuyor,
Duvarlar bile susuyor,
Zaman kendi ağırlığına yeniliyor.
Yarım kalmış bir dize gibi
Dudağımda asılı kalıyor adın.
Sana uzanmak isteyen ellerim,
Sevgine susamış bir kalbin içinde
Sessizce seni bekliyor.
Bırak dışarıda ne varsa aksın zamanın.
Şehrin gürültüsü, öfkesi, telaşı
Kapının ardında kalsın.
Biz kendi sessizliğimize çekilelim.
Mum ışığı süzülsün karanlığa,
Buğulu bir melodi dolaşsın odada.
Bir gece olsun bu,
Dünyanın bize yetişemediği.
Acelesi yok hiçbir şeyin.
Yeter ki ellerin ellerimde olsun.
Bir fısıltın yetsin bu geceye,
Bir bakışın yetsin
İçimde yıllardır üşüyen yerleri ısıtmaya.
Sen yanımdayken
Saatler bile yolunu şaşırıyor.
Dışarıda fırtına kopsa ne çıkar,
Senin yanında
İçimdeki bütün kapılar kapanıyor dünyaya.
Gözlerinin derinine baktıkça
Baştan yazılmıyor kaderim.
Sanki ilk kez
Kendi hayatımın cümlesini kuruyorum.
Gülüşün dokununca yüzüme,
İçimde yıllardır kapalı duran
Bir pencere aralanıyor.
Ve içeri
Unuttuğum bir baharın kokusu doluyor.
Dışarıda her şey eksilip yok olurken
Sen kalbimin tam ortasında kal.
Atışımda, nefesimde,
Sana ayrılmış o sessiz yerde kal.
Çünkü ben
Senin yanında kendime dönüyorum.
Senden önce yarım kalan ne varsa
Yavaşça yerine oturuyor içimde.
Seninle anlam buluyor
Yaşadığım her an.
Seninle susmak bile
Bir cümleden daha çok şey söylüyor.
Gitme.
Kal ki
Göğsümde kurduğumuz bu küçük dünya
Dışarıdaki fırtınaya yenilmesin.
Kal ki
Sabah olduğunda
Aynı rüyanın içinde uyanalım.
Ve ben,
Gözlerimi açtığımda bile
Seni kaybetmiş olmayayım.