Eylüle Gömülen Yaralar Şiiri - Bahtiyar Cm

Gecenin eteklerinden dökülüyor siyah.

Bazı yaralar derindir, diyorsun. Bir rüzgâr uğultusunda...

Görmeyi denedin mi hiç o kuyunun dibini?

Sessizliğin kıyısına vuran o kırık deniz kabuklarını,

Ve içimde her gün pusulasız yürüyen o kör gemiyi?

Gözlerin, bir kış şehri gibi solgun ve uzak.

Dokunsan, parmak uçlarında buzdan bir nehir çağlayacak.

İçimde üşüyen bir çocuk var, hiç büyümemiş.

Gölgesini yangınlardan kaçırıp saraylar kurmuş hüzünden.

Sen hiç duymadın mı o sarayın duvarlarındaki çatlağı?

O çatlakta büyüyen, güneşe küskün sarmaşığı?

Bir kâğıt kesiği değildir hayatın bıraktığı iz.

Mürekkebi sönmüş bir kalemin intiharıdır bu.

Göğsümün kafesinde çırpınan o yaralı kuş var ya,

Kanatları tütün kokar, gözleri eylül yalvarması.

Bakmayı bilmeyen gözler, sadece külü görür.

Oysa asıl yangın, o korların altında gizlice yürür.

Sustuğum yerlerde harfler birikir, bir mülteci gibi.

Kendi dilinden sürülmüş, adresini kaybetmiş sözcükler.

Kalbin kuytu dehlizinde sönük bir fener sallanır,

Sırf sen o karanlığı fark et diye,

Sırf o derinlik ürkütmesin diye.

Ama sen, kıyıda durup denizin sığlığına aldandın.

İçimdeki o devasa okyanusun boğulmalarını hiç anlamadın.

Şimdi ceplerimde kırık aynalar ve eski eylüller taşıyorum.

Bastığım her toprakta bir parça daha eksiliyor gölgem.

Yara, tenin bittiği yerde başlamaz, bil ki.

O, ruhun çatlaklarından sızan en eski anıdır.

Görmeyi deneseydin eğer o dipsiz, o kimsesiz boşluğu,

Anlardın bu melankolinin aslında en dürüst yurdum olduğunu.

Şimdi gökyüzünü siyah bir tül gibi çek üzerime.

Ben o derin yaraların koynunda uyumayı öğrendim.

Zaman, paslı bir makas gibi keserken günleri,

Sen sadece bir kez olsun, eğil ve bak o uçuruma.

Gördüğün şey acı değil, ruhun ta kendisidir.