Ey İnsan Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bak kendine ey insan; gör ki hangi aynada saklısın
Ey gönül, bir avuç toprakta ne diye kendini ararsın
Kendini bir damla et ve kandan ibaret mi sanırsın

Olsan da dağların sessizliği, okyanusların uğultusu
Sen ne topraksın ne de su.
Sen, bu ikisine de can veren gizli sırrın ta kendisisin

Sırrını her kula açma, dünya pazarı bil ki ucuzdur,
Sır ruhun cevheridir paha biçilmez.
Nice hakikat vardır ki dillenince değerini kaybeder

Sanma ki bir bedensin, beden görüntüde elbisendir.
Sanma ki yalnızsın, yürürsen dünya yürür peşinden
Yetimin gözyaşı, anne duası, sende yankılanır hepsi

Kendini aramayı bırakma çünkü arayan da sensin,
Aranan da sen, yol da sensin,
Yolcu da. Ve de yolun sonunda bekleyen sevgili de.

Yeryüzünde saray kursan vicdanından kaçamazsın
Ne küçült kendini ne de yücel benliğini
Unutma ki insanın içinde hem iyilik hem kötülük var

Başkalarının seni övmesine aldanma ömrün anlamı
Senin ne kadar büyük olduğunda değil,
Başkalarının hayatına ne kadar dokunduğunda saklıdır.