Uyan Ey İnsan Şiiri - Ali Saye

Uyan ey insan…
Sabahın ilk ışıkları vururken yüzüne
Bir gece daha eksildi ömründen sessizce
Ve sen hâlâ
Kırılmış düşlerin enkazında
Kendini arıyorsun belki
Ama bak…
Güneş yeniden doğuyor işte
Demek ki hayat
Sana hâlâ vazgeçme diyor usulca.

Kalk artık
Yorgunluğunu omuzlarından indir
Acılarını bir sandığa kilitle
Ve bugünlüğüne unut her şeyi
Çünkü insan bazen
Yalnızca nefes aldığı için bile
Şükretmeyi öğrenmeli.

Aç pencereni
Dolsun içine sabahın serinliği
Ciğerlerin ilk defa hayatla tanışıyormuş gibi
Uzun uzun nefes al
Öyle derin çek ki havayı içine
İçindeki bütün karanlıklar dağılsın
Yıllardır susturduğun çocuk
Tekrar konuşsun seninle.

En güzel elbiselerini giy bugün
Kimse için değil
Kendin için süslen
Çünkü aynalarda unutulmuş bir yüz değil
Ayağa kalkmayı başarmış bir savaşçı görmelisin.

Çık sokağa ey insan
Kaldır başını gökyüzüne
Bak martılar nasıl korkusuz uçuyor
Bak rüzgâr
Nasıl savuruyor geçmişin küllerini
Sen de bırak artık
Canını yakan ne varsa
Bir kıyıda unutulsun.

Sahile git mesela
Yalın ayak bas toprağa
Denizin tuzlu kokusunu çek içine
Dalgaları seyret uzun uzun
Çünkü deniz bilir insanın içindeki yaraları
Her gelen dalga
Biraz daha temizler kalbi.

Uçan kuşlara bak
Hiçbiri geçmişini taşımıyor kanadında
Hiçbiri dünün acısıyla uçmuyor göğe
Sen neden taşıyorsun hâlâ
Sana yük olan hatıraları?

Bırak gözyaşını bir kenara
Bugün ağlama mesela
Bugün sadece yaşa
Bir çocuğun gülüşünü duy
Bir annenin duasını
Bir yaşlının gözlerindeki bekleyişi fark et
Çünkü hayat
En çok küçük şeylerde gizlidir.

Kahvaltını yap ağır ağır
Çayın buharı yükselirken
Şükret sessizce
Bir lokma ekmeğin
Bir yudum suyun kıymetini bil
Çünkü bazı insanlar
Bugün sadece hayatta kalabilmek için savaşıyor.

Toparla artık üstündeki tozu pası
Sil kalbinin aynasını
Kendine yeniden inan
Çünkü en büyük yorgunluk
İnsanların değil
Umutların tükenmesidir.

Ve unutma…
Bu hayat senin
Bu kader senin
Kimse yaşayamaz senin yerine
Kimse hissedemez
Senin içindeki fırtınaları.

O yüzden
Son gününmüş gibi sarıl hayata
Sev sevdiklerini
Kırgın uyuma gecelere
Affet biraz
Kendini de affet.

Bir ağacın gölgesinde otur bazen
Bir şarkıya dal
Bir şiire sığın
Gökyüzünü izle saatlerce
Çünkü insan
Bazen sadece durarak bile iyileşir.

Ey insan…
Kendine geç kalma artık
Hayat
Sürekli yaralarını sayman için verilmedi sana
Biraz da gül diye verildi
Biraz umut et
Biraz yeniden başla diye.

Bak güneş yeniden doğuyor
Ve dünya
Sen hâlâ nefes alıyorsun diye
Bütün güzelliklerini önüne sermeye devam ediyor.

Şimdi kalk
Gökyüzüne merhaba de
İçindeki karanlığa rağmen gülümse
Ve hayatın tam ortasında
Kendine yeniden doğmayı öğret.

Çünkü bazen
İnsan
En çok da
Küllerinden ayağa kalkarken güzeldir.