Ey İnsan Şiiri - Ali Can Atalay

Bir damlayım sanırsın, deryayı taşırım içimde;
Sessiz bir gökyüzü açılır her nefesin içinde.
Adım yoktur aslında, var oldukça çoğalırım;
Bir bakışta dağ olup bir susunca dağılırım.

Toprakla konuşurum rüzgarla aynı dilden,
Ne ayrı bir “ben” kalır ne de “sen” dediğimden.
Kırık aynalarda bile bütünü arayıp durmadan,
Her parçasından taşarım yine kendime varmadan.

Bir semahın dönüşüyüm, eksenim içimde saklı;
Ne yukarı ne aşağı, her yön bana odaklı!
Gördüğün neyse odur, gördüğün kadarım ben;
Bir perde kalksa kalpten, tıpkı nuran olur bedenden.

Bir ateş yanar içimde, kül sanma sönmüş değil;
Her yokluk dediğin şeyde saklıdır binlerce dil.
Bir harf düşer içime, evren yeniden kurulur;
Bir “ben” çözülüp orada binlerce cana vurulur.

Bir sazın teli titrer, içimdeki sesi bulur;
Ne söylesem eksik kalır, söylenmeyen tamam olur.
Bir nefes alır evren, ben de onun nefesinde;
Yokluk sandığın her şey varlığının derininde.

Varlığı ararken buldum, bulduğum yine kendimdi;
Ne ayrı bir yol vardı ne de yol beni seçti.
Bir kapı açıldı içimde, anahtarı bendeymiş;
Meğer bütün arayış, aradığımın kendiymiş.

Evreni sanma uzak, göğsünde atar aslında;
İz arama ötelerde, yolun kalbin avucunda.
Bir soruya dönüşürüm, cevabı sende gizli;
Ben seninle var olurum, sen de benimle gizli.