Kalk Ey İnsan Şiiri - Ömer Tural

KALK EY İNSAN

(Esinlenme – Tural)

Kalk ey insan! Bu sessizlik hayra değil,
Suskunluk dediğin, bazen en büyük eğil.
Bir şehir ki içinde yankı yok, ses yok,
Orada ne hakikat var, ne de gerçek çok.

Görmüyor musun? Aynalar bile yalan,
Yüzler başka başka, kalpler hep talan.
Bir avuç çıkar için eğilmiş başlar,
Doğrulmaz sanılır, kırılmış taşlar.

Bir çocuk ağlıyor gecenin ucunda,
Kimse yok başını okşayacak yanında.
Bir anne susuyor, bir baba yorgun,
Evler ayakta ama içi hep vurgun.

Gökyüzü dar artık, nefes bile ağır,
İnsan insana yabancı, dostluksa sağır.
Kalabalık büyür, yalnızlık derin,
Herkes bir şey arar ama yok yerin.

Ey insan! Kendine dön, kendini ara,
Hakikat saklanmaz ne yalanla ne kara.
Bir adım doğruluk bin adım yoldur,
Bir kalp uyanırsa bir millet doğurur.

Ben konuşmuyorum, içimde çağ var,
Söz değil bu, yürekte yanan bir nar.
Ya susup gideceğiz bu karanlıkta,
Ya da bir kıvılcım olacağız yarınlarda!

Ömer Tural