Ey İnsan Şiiri - Hamiye Gül

Ey insan,
Öyle yaşa ki;
Hiç kimsenin gözyaşında,
Yüreğindeki kor yangında
Sebep olma.

Ey insan,
Bu dünya zıtlıklarla dolu;
Tahterevallinin iki ucu.
Aldığın karar,
Kimine mutluluk,
Kimine gayya kuyusu.

Doğru yol;
Herkese adil olandır.
İyi görünen değil,
Özü iyi olandır.
Hoşa gitmese de
Zararsız olandır.

Bin yıl yaşasan,
Bir arpa boyu ilerlemediysen;
“İnsanca yaşadım” deme,
Yerinde sayarsın.

Mazlumu ağlatırsan,
Tek bir ahını bile
Ödeyemezsin.

Bir gün gelir,
Ömrün tükenir.
Dönüp bakarsın ki;
Mazlumun celladısın.

Ey insan,
“Ben” davasına tutulma;
Kibir, hırs, kıskançlık ondadır.
“Biz” diye böbürlenme;
Fitne, fesat yine ondadır.

Ey insan,
İyilik bas bas bağırmaz…
Benlikten sıyrılıp,
Sessizliğin içinde duyulandır.

Gümüşgül’üm...
Parmağıyla işaret edenden
Daha kötüsünü görmedim.

Sen de insansın,
“Yanındayım” diyenden
Daha iyisini
Ben bilmedim.