Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Çile çekmek için yaşıyor insan,
Hem zengini mutsuz, fakiri mutsuz.
Nedir dünyadaki feryâdı figan;
Kıtalar ayakta, İslam umutsuz.

Artık paylaşımda rahat ararız,

Bana benden yakınsın, başka mihman istemem,

Çâresin her derdime, derde derman istemem.

Cebrail gelse dile, ondan ferman istemem,

İthal Et Ye !

Vatandaş mutludur, çiftçimiz mutlu,
Var mı küskün insan, herkes umutlu.
Yarına koşuyor ekonomimiz,
Var mı küskün insan, herkes umutlu.

Bazı günler kanatır içimi hatıralar,
Sen unutsan geçmişi, mazi seni hatırlar.
Yol var, dönülmez derler, dönülmez derler ama;
Kırk tuğlu çeri yürür, döner bazı katırlar.

Yaman esmişti rüzgâr, zamanda neler gördü,

Kimi yeniden başlar, kimisi göçüp gider,
Bir teselli vermiyor geleceği günlerin.
Yüzde yirmisi mutlu, sekseninde hep keder,
Tarihi tut aklında, dertler dünden çok derin.

Seksen yılın idraki bize bunu söylüyor,

Akşamın rengini hep siyah sanma,
Bazen kandil kandil ışıltısı var.
Gündüzün çevresi bembeyaz ama;
İçini karartan sıkıntısı var.

Dünyada tezatlar sürüp gidiyor,

Bir çınar yaprağı düşmeye görsün,
Sürür niceleri ardından mevsim.
Dallarda başlarken matemli hüzün;
Çok yaprağın düştüğünü görürsün.
Tuvalde belirir bir sarı resim,
Kuru yapraklarla sen de yürürsün.

İhlas Urbası...

Bu bakış hilekâr, hareket riya,
Sözleri alaycı, müslüman güya.
Yüzünde kalmamış bir parça ziya,
İhlas urbasına sar bizi Yarab!

Zulüm sarayları reklamda hergün,
Yıkıntı içinde yaşayanlar var.
Bu kaçak zenginlik çökecek birgün,
Hırsına dünyalar dar gelecek dar.

Doğruya dokunup, hizayı bozma,
Düzenli terazi hatasız tartar.
Yıllarca okuyup, yanlışı yazma,
İnsanın bozuğu vatanı satar.