Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

NE KALDI Kİ GERİYE?..

Ne aşk kaldı ne de meşk, öteledik geriye,
Sönen umutta yanan her şey size hediye.
Kalmadı artık mecal, vardık seksen yediye,
Sona bilmem ne kaldı, çıkmasın veresiye.

Hayat sana çirkinse, yine ona gülümse,
Her tebessüm sonunda, kıraçta çiçek açar.
"Çivi çiviyi söker", kavgacı bir felsefe,
İyi niyet, güler yüz; kalplere neşe saçar.

Ömür dediğin ne ki; sabah akşam birkaç yıl,

Ne bayramlar geldi geçti ömürden,
Bilmem iz bırakan hangisi kaldı?
Zamanlar yaşadık nurdan, kömürden;
Hayat elimizden çok şeyler aldı.

Kimisi sevindi kimi ağlarken,

Artık dikiş tutmaz oldu postumuz,
Belli değil düşman ile dostumuz.
Vatan, Millet, Bayrak idi kastımız,
"Yolumuz!" Diyenler, yolumdan etti.

Menfaat ummadık kutsal yapıdan,

"Dost'a sevgi ve takdirlerle..."

Dağları devirdin, yarları yıktın,
Bazen Eskişehir, Porsuk'a çıktın.
Akı, pembesini Lüzumsuz görüp,
Yalnız Kızılgül'e kafayı taktın.

Kışı gelen ömrüme sonbahar yeli vurdu,
Döküldü yaprakları, dallar mateme durdu.
Bir ömür yetmez iken dünyayı yaşamaya,
Fırtına koptu birden, savurdukça savurdu.

Hayat bu, durulmaz ki; sevgisi, meşakkati,

Bir âna sığdırdım milyonca yılı,
Bilmem ki zamanın neresindeyim?
Evrenin sırtında kaldım takılı,
Belki de hayâlin zirvesindeyim?

Hergün başka Big Bang savurur beni,

Neyi Yazayım?

Yazdığım okunmaz, sözüm tutulmaz;
Bana yaz diyorlar, neyi yazayım?
Bin kere yalvarsam muradım olmaz;
Bana yaz diyorlar, neyi yazayım?

Ne umut, teselli gelmiyor yârdan,
Kış sardı dağları yazdan, bahardan.
Güvercin salardım bir haber için,
Ulaşmaz diyorlar borandan, kardan.

Kara kıl çadırda görmüştüm Seni,
Zeytine benzeyen gözlerin vardı.
Yelek, mintan, şalvar örtmüş bedeni;
İç model gelişmiş, örtüsü dardı.