Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

İhlas Urbası...

Bu bakış hilekâr, hareket riya,
Sözleri alaycı, müslüman güya.
Yüzünde kalmamış bir parça ziya,
İhlas urbasına sar bizi Yarab!

Zulüm sarayları reklamda hergün,
Yıkıntı içinde yaşayanlar var.
Bu kaçak zenginlik çökecek birgün,
Hırsına dünyalar dar gelecek dar.

Doğruya dokunup, hizayı bozma,
Düzenli terazi hatasız tartar.
Yıllarca okuyup, yanlışı yazma,
İnsanın bozuğu vatanı satar.

Bin hüzün çöküyor gecelerime,
Bu yalnız sükûta kış haykırıyor.
Sanki çığ düşüyor hecelerime,
Aklım bölük, pörçük; kime yarıyor?

Kar sesi mi ömrün üstüne yağan?

Ne rüyaya darıldım, ne falcıya gücendim,
Tutuklu kaldım sende, kendime eden Ben'dim.
İkaz aldıkça şaştım, üzüldüm de hâlime,
Bir vefasız yâr için, bilmem neye güvendim?

Şaşkın ördek misali, yenim sana bulaştı;

Çile çekmek için yaşıyor insan,
Hem zengini mutsuz, fakiri mutsuz.
Nedir dünyadaki feryâdı figan;
Kıtalar ayakta, İslam umutsuz.

Artık paylaşımda rahat ararız,

Soğuk yüzlü Nisan örttü baharı,
Gonceler perişan, güller perişan.
Bu mevsim, bulmadı orta kararı,
Doğuyu kar bastı, haller perişan.

Şarkılar aklımdan hüzünle geçer,
Tutunmaz bir yere, meçhule göçer.
Kaynak'tan ses düşer gönlüme gün gün,
Bir başka kararla Hicaz'ı seçer.

Pınar'dan gelen ses kalbi yaralar,

İlk ve Son...

Sevdâ kuşağına yâri bağladım,
Bir selâm vermeden çözdü de gitti.
Çağlayalar gibi, coştum çağladım;
Kader defterimi bozdu da gitti.

Hayat sana çirkinse, yine ona gülümse,
Her tebessüm sonunda, kıraçta çiçek açar.
"Çivi çiviyi söker", kavgacı bir felsefe,
İyi niyet, güler yüz; kalplere neşe saçar.

Ömür dediğin ne ki; sabah akşam birkaç yıl,