Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Öğüt !..

Defter bitti sonunda, kalmadı kâğıt,

Sözlerimiz bilene öğüttür, öğüt.

OH OLSUN!..

Yazık, yazık deme sen bu Millete,
Lâyığını buldu, düştü zillete.
Din'le afyonlandı,doğru bu muydu;
İslam düşürür mü hiç sefalete?

Hayat sana çirkinse, yine ona gülümse,
Her tebessüm sonunda, kıraçta çiçek açar.
"Çivi çiviyi söker", kavgacı bir felsefe,
İyi niyet, güler yüz; kalplere neşe saçar.

Ömür dediğin ne ki; sabah akşam birkaç yıl,

Ne bayramlar geldi geçti ömürden,
Bilmem iz bırakan hangisi kaldı?
Zamanlar yaşadık nurdan, kömürden;
Hayat elimizden çok şeyler aldı.

Kimisi sevindi kimi ağlarken,

KAPADIM.

Gönül defterimi çoktan kapadım,

Artık kalp yerine taş taşıyorum.

Cismim üşüse de, rûhum yanıyor;
Sanki birden öte yana kaçacak.
Öyle geliyor ki; yâren anıyor,
Beni yolda koyup, dosta uçacak.

İstanbul'u yine kasvet kapladı,
Garip, mahzun gezer oldu martılar.
Bulutlar güneşi sardı, sakladı,
Bu sene tez geçti renkli sonbahar.

Sanki herşey solmuş, renkler çürümüş,

Ne güzellikler soldu, gittiler bir bir,
Eyvah! Toprak doymuyor, "gel" diyor kabir.
Anan baban nerede, yoldaşın hani?
Ne yoksulu var bâki, ne de ekâbir.

Dünyanın hali hazin, bazen acıklı,

Kar Beklentileri...

Sen gel de ağarsın birgün yüzümüz,
Hüzün çöktü yine, karardı rûhum.
Ne yokuş bellidir, ne de düzümüz,
Yıldırımlar böldü, kanar mecruhum.

Servet olsa, gariptir bir yaştan sonra insan,
Yâr gider, evlat gider; ne ad kalır, ne de san.
Değişen adetlerle; gör herşey yerle yeksan,
Yâr gider, evlat gider; ne ad kalır, ne de san.