Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

GONCA...

Ben seni sevmiştim zamandan öte,
Sevdiğim, yılların ne önemi var.
Sanırdım aşkımız zamana yete,
Zaman aşkımıza dar geliyor dar.

Söz söyledi cânâ ömre muadil,
Bundan böyle ölsem, yine gam yemem.
Tam kırk yıl bekledim, açılmadı dil,
Sabrımı denedi; "demedi", demem.

GÖNÜL...

Ne düşersin ey gönül olur olmaz her aşka,
Elinde ne kaldı ki, garip udundan başka?
Gamdan, kederden uzak yüz yıl yaşasan keşke;
Elinde ne kaldı ki, garip udundan başka?

Ne teselli, ne umut gittiğin günden beri,
Anlaşıldı vefasız, dönmeyeceksin geri.
Ben seni seviyorken canımdan da ileri,
Anlaşıldı vefasız, dönmeyeceksin geri.

Senden çektiğimi kimseler bilmez,
Derdin bini aştı avare gönül.
Benimle olmasan ismin bilinmez,
Artık bil haddini bîçare gönül.

Her zaman bir olmaz insanın hâli,
Bazen kederlenir artar melâli.
Kaderde yazanlar gelecek başa,
Dünyada kalacak dünyanın malı.

Nice ağa, beyler hüküm sürdüler,

Günden Yarına...

Yol yordam tanımaz, yollara düşer,
Navigasyon arar geri dönmeğe.
Düz yolu göstersen, izinden şaşar,
Birden balon gibi başlar sönmeğe.

Göster yüzünü güneş, karanlıklar kaybolsun,
Çirkinlikler silinsin, gönlüm ışıkla dolsun.
Renk renk açsın çiçekler, Cennet'e dönsün zaman;
Dizlerimin ağrısı, bâri seninle dursun.

Kandırmak zor sanat, lâkin sonu var,
İnsan ki akıllı, sonunda anlar.
Her taş gediğine uygun oturmaz,
Gün sorguya çıkar; geçer zamanlar.

Güvercinler...

Güvercinler benim aşkımı çaldı,
Mektuplar yârime artık gitmiyor.
Sevgiler, selamlar yollarda kaldı,
Mendiller bağladım, dal iletmiyor.