Enver Özçağlayan Şiirleri - Şair Enver Ö ...

Bir dünya ki yaşadık; yaşayamadık,
Sırtımızda yük oldu, taşıyamadık.
Dertler kurşun hizası; cana dokundu,
Kader kara baht yazmış, ışıyamadık.

Sensin şu gönlümün nazlı maralı,
Senden başkasına yâr diyemem ki.
Kimi gün kızıldır, kimi karalı;
Ak yağsa saçına, kar diyemem ki.

Gözünün yeşili bahar çimeni,

"Eline, diline, beline sahip ol"
Dedi evvela Hacı Bektaş-ı Velî.
Sonra dile geldi de pîri Solfasol,
Ankara'lı Hacı Bayram dedi; "belî."
Akla zincir mı vuruldu yoksa Ya Rab?
Nedir bu sefahatin kusturan hâli?

Son Rahmet.

"Can çıkar, huy çıkmaz..." Yıllardan beri;
Yalanlar içinde yalan dizerler.
Çare mi tükendi biz kaldık geri;
Hayâl diyarlarda umut sezerler.

Son Rahmet.

"Can çıkar, huy çıkmaz..." Yıllardan beri;
Yalanlar içinde yalan dizerler.
Çare mi tükendi biz kaldık geri;
Hayâl diyarlarda umut sezerler.

Gözü yaşlı sonbahar, kışın habercisisin,
Kapıları kapatsak, camlardan gelir sesin.
Her canlı aranırken kuytularda sıcak yer;
Ruhumuzu üşütür senin soğuk nefesin.

Kar bastırdı dağları, yolları hep buz kesti,

Düşmüyorsa şiir gönül bahçene,
Aşksız, besmelesiz sakın deneme.
Bazen kalem susar, cevapsız kalır,
Yılgınlık gösterip; bana ne, deme.

Hayâller karşından anbean geçmez,

Bambaşka bir gerçekle uyanacağız,
Sağa, yoksa sola mı boyanacağız?
Selâmlar, acılar bizi beklerken;
Bilmem ki hangisine dayanacağız?

Aşk vuslatı zordur, kolay varılmaz,
Sonsuzluğa uzar gider, yorulmaz.
Hayâli takarsın ancak peşine,
Ay geçer, yıl geçer gönül durulmaz.

Nice aşkın yolu çöllere düştü,

Sinsi düşman topladı da büsbütün güçlerini,
Dünyayı kasıp kavurdu, yıktı tüm burçlarını.
İflas etti teknoloji, insanlar can verdiler,
Bir mikroskop lamelinde gördüler suçlarını.

Bu Kent İstanbul olalı böyle tenha olmadı,