Eksilen Adımlar Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

Pes etmedim hiç,
İçimde yangınla yürüdüm her gece.
Sevdanın pesi mi olur, dedim,
Düşmedim öylece.

Yandım ama sönmedim,
Küllerimden doğdum yine.
Adını yazdım kalbime,
Silinmez sandım, bile bile.

Gözlerimde umut vardı,
Senle yarınlara dair.
Bir gülüşüne değişirdim dünyayı,
Ne varsa fakir.

Ama sen…
Olmayacağını öyle gösterdin ki bana,
Sözlerin değil, susuşların vurdu en derin yara.

Gözüme soka soka gerçekleri koydun,
Her hayalimi tek tek ellerinle boğdun.
Ben yine direndim,
“Belki bir gün olur,” dedim.
Ama sen çoktan vazgeçmişsin,
İçimde koptu uğultu bir kor.

Ne çok savaş verdim içimde, bir bilsen,
Geceler boyu kendimle konuştum sessizce.
“Gitme” diyen kalbimle,
“Artık yeter” diyen aklım,
İki arada sıkıştı,
Paramparça oldu varlığım.

Sevda dedim, sabır dedim,
Biraz daha dayan, dedim.
Belki bir gün anlarsın,
Belki dönersin zamanla.
Ama bazı hikâyeler yarım kalırmış meğer,
Ne kadar seversen sev,
Yazılmamışsa kader.

Mecbur kaldım…
İşte en zoruydu bu kelimeyi söylemek:
Severken gitmek,
İçini susturup kendini öldürmek.
Ayaklarım gitti ama ruhum kaldı sende,
Her adımda biraz daha eksildim,
Sensizliğin içinde.

Gittim…
Ama sanma ki vazgeçtim bir anda.
Ben seni bırakmadım,
Bıraktım zorunda.
Kendimden vazgeçmemek için senden geçtim,
Bir ömrü değil, bir kalbi yarım bırakıp gittim.

Şimdi sorarsan hâlâ içimde var mısın diye,
Cevabı saklı gecelerin en karanlık yerinde.
Unuttum desem yalan,
Hatırlasam canım yanar.
Sen içimde bitmeyen en güzel yarasın,
Hep kanar…

İşte böyle…
Pes etmedim aslında,
Sadece yoruldum.
Sevdanın pesi olmazdı,
Ben kendimden oldum…