Dilimin ucuna gelip diyemediklerimi, düşünüp kalemin ucuna gelip yazmadıklarımı düşünüyorum.
Bunca yılın sevdasını bir vedasız gidişe layık gören vefasızlığını yazamadım.
Aynı mahallede olup üç beş sokak mesafenin bazen yüzlerce kilometre oluşunu yazamadım.
Sana gözüm gibi bakıp, kalbim gibi sarılıp, aklım gibi kafamın içinde taşıyışımı yazamadım.
Yazamadım…
Çünkü bazı cümleler yazılınca gerçek oluyor.
Yırtık bir kâğıda, kırık bir kalemle seni yazdım.
Nemli bir göz, titrek bir ses ve kırık bir kalple…
Kâğıt yırtık, kalem kırık, gönül isteksiz olunca
harfler tutunamadı.
Tek tek düştüler satırlardan.
Kelimeler yuvarlandı, paragraflar dağıldı.
Sabahın bunaltıcı sıcağı, yerini yağan sağanak ile akşamın serinine bırakırken, buz tutmuş bir kavganın galibi gibi görüyorum kendimi...
Dev cüsseli bir adam olarak, minik yüreğim ve cılız sesime yenilmiş söyleyemediğim herşeyi yutkunuyorum.
Sıkıntımı dile getirmiyor, yüreğimin yangınını yağan sağacağın söndürmesi için sırılsıklam oluyorum.
Sen ise sessizdin hemde hiç olmadığı kadar, ben kendimi aşarcasına hırçın.
Beklemeye alışkındım ama bu kez sanki herşey farklı gibiydi. Aklımdan geçen tek düşünce "keşke biraz daha sarsılsaydım " ...
Atma beni okyanus ortasına, sürgün etme beni bir ıssız adaya, yada ne bileyim, çölde susuz bırakma, bir dağ başında yapayalnız koyma.
Beni yokluğunla imtihan etme...!
Beni yokluğuna mahkum edip, öl deme...!
Özlemine, özlem katıp yan deme...!
“Ben gidiyorum” deyip çekip gitmek…
Üstelik ne bir veda bırakıp ne de dönüp ardına bakmak…
Bunca yılı, bunca sevdayı, birlikte büyütülen zamanı yok sayarak gitmek…
Her gidiş bağışlanmıyor sevgili.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!