Yok Öyle Şiiri - Ekrem Öztürk 3

“Ben gidiyorum” deyip çekip gitmek…
Üstelik ne bir veda bırakıp ne de dönüp ardına bakmak…
Bunca yılı, bunca sevdayı, birlikte büyütülen zamanı yok sayarak gitmek…

Her gidiş bağışlanmıyor sevgili.

Çünkü bazı insanlar gitmez sadece; arkasında yarım kalmış cümleler, susturulmuş hatıralar ve cevapsız kalan mevsimler bırakır.

Ben tutunduğum her hatırayı kimliksiz bir gözyaşı gibi bırakamam.
Çünkü o hatıraların adı vardı. Sesi vardı. Yürüdüğü bir sokak, sustuğu bir durak, beklediği bir akşam vardı.

Biz yaşayanı yok sayılacak bir hikâye olmadık. Biz, kimsesizler mezarlığına bırakılacak bir aşk yaşamadık.

Adı “E” ile başlayan bir ömre bir sıfat yükledik…
Sonra o sıfatı yeni bir isme dönüştürdük.
Bir sokağa anlam verdik.
Bir yokuşu bekleyiş yaptık.
Bir şehri birbirimizin iç sesi hâline getirdik.

Şimdi nasıl olur da bütün bunlar hiç yaşanmamış gibi susulur?

Tutunduğum her hatırayı, kimliksiz bir gözyaşı gibi avuçlarımdan bırakmayı benden bekleme.

Çünkü bazı aşklar biter belki… Ama yaşanmışlık silinmez.

Ve insan, en çok da kendine şahit olanı unutamaz.

#azizeyemektuplar