Yazamadım Şiiri - Ekrem Öztürk 3

Dilimin ucuna gelip diyemediklerimi, düşünüp kalemin ucuna gelip yazmadıklarımı düşünüyorum.
Bunca yılın sevdasını bir vedasız gidişe layık gören vefasızlığını yazamadım.
Aynı mahallede olup üç beş sokak mesafenin bazen yüzlerce kilometre oluşunu yazamadım.
Sana gözüm gibi bakıp, kalbim gibi sarılıp, aklım gibi kafamın içinde taşıyışımı yazamadım.
Yazamadım…
Çünkü bazı cümleler yazılınca gerçek oluyor.
Ben sustukça belki dönersin sandım,
ben sustukça belki bir gün dönüp “buradayım” dersin istedim.
Yazamadım…
Her geçtiğim sokağın senden haberi vardı da
senin benden yokmuş gibi yaşayışını…
Aynı göğe bakıp başka mevsimler yaşadığımızı…
Bir selamın ömrü uzatacağını bilip de
onu bile esirgeyişini…
Yazamadım…
Çünkü kırgınlık kelime kabul etmiyor bazen.
İnsanın içi doluyor da
kalemi boş kalıyor.
Anlatmaya kalksan eksik,
susmaya kalksan ağır geliyor.
Ve en çok da şunu yazamadım;
Senden vazgeçmeyi hiç öğrenmedim.
Ama beklemeyi, içimde sessizce eksilmeyi,
her gün biraz daha susmayı öğrendim.
Şimdi anlıyorum…
Bazı hikâyeler bitmiyor,
sadece yazanı yoruluyor.
Ve ben seni değil,
seninle kurduğum o dünyayı kaybetmenin yasını tuttum…