.... Biriktirdiğim şeyleri düşünüp sesimin gölgesiyle konuştum:
"Ben artık iyileşmem," dedim,
"En kötüsü de bu, iyileşmeden yaşıyor olmak!"
Nasıl iyi olabilirim...!
Her şeyi elimden alırlar, her şeyi bir bir kaybederim, kaybediyorum korkusu varken.
Kıskanıyorum...!
Ben de o sokaktan geçtim yıllar sonra bir gün.
Sessizce, kimseye görünmeden…
Adımlarım ürkekti, kalbim gergin.
Bir an durdum, ama bakmadım…
Çünkü bakarsam kalırım sandım.
Herşey aynı sokakta ama bir tek sen yoktun.
...
Gece uyuyamayan insanların gündüze sığmayan acıları vardır.
Bende uyumadım...!
Acım yok ama hasretim var derinden. ..
Gecenin bir vakti,
Ben boş duvarlara bağırıyorum sesimi duyan yok...
Belirsizlik en çok yoran yerdir…
Ne gitti diyebilirsin, ne kaldı. Ne vazgeçebilirsin, ne devam edebilirsin.
İnsan bir ihtimalin kıyısında bekler bazen. Gelmez der, ama “ya gelirse” cümlesini içinden silemez.
Beklemek zor değildir aslında. Zor olan, anlam verememektir.
Bir kapının çalmayacağını bilip sesi dinlemek, gelmeyecek bir mesajın ekranına bakmak, karşılaşmayacağını bildiğin birini kalabalıkta aramak…
İnsan en çok bunu kendine yapar.
Göksu Parkındayım ...!
Şehrin koca uğultusundan kaçmak için tasarlanmış sanki parklar....
Özel yalıtım yapılmış gibi daha bir ayrı gelir çevrenin sesleri.
Belki de duymak istediklerini seçersiniz aradan.
Bir tutam kuş cıvıltısı, bir tutam çocuk sesleri, bir tutam hüzün dolu insanlar...
Yoksun ya..
Gecenin bu saatinde benimle inatlaşan tek sen mi kaldın ey ölümün diğer adı?
Bir sigara daha yaktım balkonun loş ışığında, önümde hiç de bana benzemeyen beyaz kağıda bakınır oldum bir iki saniye, yazacak boşluk aradım, oysa hayatım bir boşluğun üzerindeyken…
‘Garip’ dedi adam, kadın şaşkınlıkla bakıverdi yüzüne, konuşmadan garipliğin ne demek olduğunu sordu!
Adam konuşmadan cevap verdi:
Gecenin bu saatinde gözlerinin içini bile doğru düzgün görememişken nasıl olur da kalbimi bu kadar hızlandırabiliyorsun?
Gerçekten garip!
.
Bir türlü gözlerine bir renk adı koyamadım. Çünkü bazı gözler, bildiğimiz renklerden değildir; biraz yağmur öncesi gökyüzü, biraz içe çöken akşam, biraz da insanın unutamadığı bir yaradır. Belki de bu yüzden, kendi gözlerimin rengi bulutlara dönünce seni unutabileceğime inanmak istedim. İnsan bazen unutmayı değil, unutabileceği ihtimalini sever sadece.
Ama biliyorum…
Unutursam bile sesin kalır içimde.
Bir sokağın rüzgârında, eski bir türkünün kırık yerinde, Kümmetaltı’na çıkan o dar yokuşların taş kokusunda ansızın karşıma çıkarsın. Rüzgâr saçlarını okşayıp geçerken hanımeli kokusu karışır geceye; ben de biraz kendimi bırakırım o kokuya… Belki bir gün, farkında olmadan içime çektiğin o tanıdık kederde beni hatırlarsın diye.
...
Rüyamda güllerin ağladığını gördüm.
Ben ağladım, güller ağladı...!
"Hadi ben Aşkın dilencisi oldum, düştüğüm halime ağlıyorum"
Ya siz güller, dedim...
"Senin haline" dediler, ya...!
Bir kuşun kanadını taşıyacak gücüm bile yok bugün..
Öyleyse hayat niye inatla, boş bulduğu tek yer benmişim gibi, gelip ruhuma kuruluyor....
Öyle bir haldeyimki, kendi çaresizliğime derman arıyorum.
"İçimde cam kırıklarına benzeyen bir gönül kırıklığı, kapatıyorum sayfalarını eskimiş bir kitabın, tozlu hüzünler, solgun bir gülümseyiş tadı" der, Ataol Behramoğlu
Özlemden olmalı...
Ve bu özlemi dindirecek olan tek sensin...
... Hayaller ve hayatlar,
Düşler ve gerçekler...!
Düşlerimi doldurdun yar, yine...
Günlerden Perşembe , ben sana geliyorum.
Bir heyecan ile uyanıp duşa koşuyorum. Tıraşımı oluyorum.
Beğendiğin için beyaz tişörtümü giyiyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!