Ay yüzlüm,
Seni göz kapaklarıma saklamıştım.
Kimse görmesin diye ağlamıyordum...
Ama şiirlerin içinde rastlamışlar, kacak bir sevda damgası vurmuşlar sana....
Ben seni aşikar etmedim sevgili, Mısralar seni de beni de ele vermiş ....
Sen kaldın, ben ise yandım işte yandım...
Bilmediğin bir şey var, seni kaybettiğimde her şeyi kaybedeceğim.
Senin olmadığın her yerin, benim için bir anlamı olmayacağını bildiğim için korkmuyorum... Hiçbir şeyden, ölümden, insanlardan korkmuyorum.
Sadece seni kaybetmekten korkuyorum, seni kaybettiğimde hepsinin kaybedeceğimi bildigimden hiç birşeyin anlamı yok...
Bana meydan okuma aşk...
Ömrü tükenen biri için kaybedecek ne olabilir...
...
Her çiçeğin bir hikayesi olduğunu, Gelmediğin günler içimin gamla dolduğunu,
Belaların gelip hep beni bulduğunu,
Gelişinle güneşimin doğduğunu, Zemheride zambaklarının solduğunu,
Bilmem ki lütfedip hatırlar mısın ?
...
Severken kalp sormaz. Aklın direnir, mantığın susar, ama yüreğin çoktan kararını vermiştir bile. Bazen en uzak durman gerekeni seversin. Sebepsiz, zamansız, karşılıksız...
Her şeye rağmen.
Olur da bir gün, onu bir başkasının elini tutarken görürsün. İçin yanar ama yine de seversin. Kalbine söz geçiremezsin.
Gözlerin dolar, dilin susar, ama o hep kalbindedir.
..
Bir gün öyle sessiz gideceğim ki...
Kümbetbaba Sokağı'nın kaldırımları bile fark etmeyecek.
Adımlarımı saymayacak kimse, arkamdan bakan olmayacak.
Şehrin uğultusu bile duymayacak sesimi.
Terk ettiğin o sokağı, ben de terk edeceğim.
Yakın kalmak isterken, soğuk davranabilir mi?
Doğru hareketi yaparsa üzüleceğini bilirken, yine de vazgeçebilir mi yanlıştan?
Aklından çıkmayan birine aşık mıdır?
Doğum gününe aylar olan birinin hediyesini şimdiden düşünür mü?
Onun okumayacağını bildiği halde yazılar yazar mı?
Kalbi ağrır mı geceleri?
...
Eski bir rüyanın izini sürer gibiyim;
bozkırın sessizliğinde,
yitip giden deniz kabuklarımı arıyorum.
Bir zamanlar avuçlarımdaydı hepsi.
Yıldız yağmuru değildi beklediğim,
Gönlüme, ruhuma...
Beklediğim;
Sadece bilmendi...
Sevgimi ve sana olan aşkımı...!
Mevsim döner,
Seninle aynı dünyadayız ama bu dünyaya aldanan benim.
Hayal aleminde yaşayan bir şizofreni gibi hissediyorum kendimi...
Tek taraflı bir hayal dünyası kurdum kendime...
Seni koydum içine ve bununla teselli oluyorum.
Ne zamana kadar sürecek bu...
Bir boşlukta dönüp duruyorum, elimi tutmanı bekliyorum.
“Bu şehirdeki sokaklar nereye çıkar bilmiyorum ama benim kalbimdeki tüm sokaklar sana çıkıyor.”
Evimden hemen görünmüyor olsa da altı dakikalık yürüyüş, bir buçuk, iki dakikalık koşu mesafesindesin sevgilim.. Bana yaşadığın caddenin kapılarını aç,
Başka şehirleri özleyelim orada seninle.
Bu evler, bu sokaklar, bu meydanlar
İkimize yetmez...
İkimiz içinde dua ediyorum;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!