Düşüyorum Hazan Bağına

Yalnızlık sarmalında savrulur ömrümün külü,
Kapanır kapılar yüzüme amansız bir kış gibi.
Gönlümün harabelerinde biter acının gülü,
Rüzgâr önünde erir kalbimin sönmüş mumu.

Uçurum kenarında bekler durur yorgun ruhum,
Sensizlik içimde büyüyen zehirli bir sarmaşık.
Gözlerimden süzülürken hayatın o son huyu,
Zamanın çarkı öğütür içimdeki son ışığı.

Karanlık dehlizlerde yankılanır kimsesiz sesim,
Toprak altından yükselir ezelî sükûtun kokusu.
Soluk bir suret kalır geriye, tükenir nefesim,
Kaderin ağında asılı durur bu garip korkusu.