Hatırlasana gençliğimizi,
dünya henüz işe koyulmadan biz...
Ne kadar da güzeldik!
Yaşar Kurt’un Alışamadım’ı kadar koyulaşırdı içimiz,
en fazla...
Sokağı dönünce karşısına çıkacak o eski tanıdığı değilim artık kimsenin
Güneş benim arkamdan parlıyor kolları sıvayalı, yalın ayak toprağa basalı
Maviliklere sürüyorum şu aklı
Yemyeşil çimenler üzerinden!
Zaman, bir deli gömleği sırtımızda;
içinden çıkması zor görünen bir mesele
Doğduğu an ölümü kesinleşen biz,
araya sıkışan omuzdaki el: zaman!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!