Üstü Çizilenler Şiiri - Diren Demircan

Hatırlasana gençliğimizi,
dünya henüz işe koyulmadan biz...
Ne kadar da güzeldik!

Yaşar Kurt’un Alışamadım’ı kadar koyulaşırdı içimiz,
en fazla...
ne de güzel bir yeterlilik!

Rüzgar dediğin en fazla üşütürdü,
şimdiki gibi çoğaltmadan bir başınalığı;
koluna girip de eserdi adamın, rüzgar!

Nefes alıp verirdik
bugüne kıyasla tıkanmadan—
çok daha oksijen,
çok daha karbonduk...
evet, karbonduk gururla!

Nasıl sarıydı saçların senin,
ah benim güzelim...
nasıl çiller vardı yanaklarında, omuzlarında...
Dünya’mın en güzeli...

Ben, bildiğin zapzayıf genç bir adam,
şiirler yazardım yine sana—
bugün olduğu gibi.
Aşıktım, düpedüz!

Sonra...
yürüdüğümüz kaldırımları,
hiçbir kabahatleri yokken
söktü belediye—
her seçimden önce!
Devletin verdiği yetkiye dayanarak mı
piç edildi şimdi benim anılarım,
söylesene?

Hatırlasana gençliğimizi...
Eve geç kalamazdın sen,
güzel bir baban vardı!
Bir anlam vardı üstümüzde başımızda,
sonra usul,
bir de biçim vardı!

Bir de benim içim vardı—
sana akan,
senden yana,
senden sebep...

Üşümek yarım kaldı...
ayazın cirmi kadardı üşümek.
Isınmaksa kolaydı;
ben kadar,
sen kadar yakındı ısınıvermek!

Mesele değildi mesela
üstümüze geçirdiğimiz hırkanın menşei,
pantolonun yeri.
Yediğimiz, içtiğimiz—
yanımızda kaç kişi varsa
hepimize kadardı!

Elimizde kitaplar, gazeteler, çantalar...
Birer telefonumuz da vardı tabii—
adı gibi cebimizde çalasıya kadar duran!
Yani kimsenin hiçbir işiyle, oluşuyla
yoktu bir alıp veremediğimiz...
Teşhirinde değildik ki bu dünyanın biz!

Cümlelerimiz küfürle değil,
nokta—
hatta bazen üç noktayla biterdi...
Daha sonra devam etmek üzere
yarım bırakılan güzel cümlelerimiz vardı.
Acelemiz yoktu ki!

Balıklama atlamazdık biz;
kıyısından girdiğimiz bir denizdi dünya—
yavaş yavaş alışıp,
içinden çıkmaya çalıştığımız bir işti sadece!

Şimdi bir el ittiriyor sanki arkamızdan...
Tutmalıyım seni,
oğlumu...
Tutmalısınız beni!

Düşmemeli bu suya—
biliyorum, düşmemeli!

Saplanmak hilelidir;
tutunmaksa yeğdir düşmekten!

Geçmişe diyorum, Didem’im...
gençliğimize...
Hatırlayabildiğimiz ne varsa—

belki böyle,
ve durmadan
altını çizmeli