Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Köyün bağlarını feda ettin
Onlarca kat beton yığınına
Güzel anları bıraktın gittin
Ziyan eden şehirler uğruna

Ne tarla kaldı ne otu saman

İnsan Yorulur

Bazen yorulur insan!
Herşey üstüne üstüne gelir.
Ve sen boğulduğunu hissedersin.
Bazen, hiçbir şey yolunda gitmez.

Geceye düşmüş, tüm ezberleri bozmuş bir deliyim
Sabaha kollarını açmış, gün ışığına koşar gibi
Koşuyorum zamanın derin dehlizlerine doğru
Gülüşlerini kaybetmiş, gamzesi çukur çocukların dudak buzuşunde üşüdüm
Çıplak gerçeklerin ayak izleri'nde yürüdüm

Bu hangi devrin insanı keke!
Özümün, sözümün kalmamış ki
hiç bir hükmü...
Yüzüme gülenler,
Boynumdan takar ipi...

İSMAİL'İN CEMALİ

Siluetinde kendini görmektir
Anlatılmaz İsmail'in cemali
İnanılmaz naiftir, fazilettir
Anlatılmaz İsmail'in cemali

Hani sevgi, aşk diyorsunuz ya;
Hiç biriniz gerçek sevmiyorsunuz
Hepiniz ısmarlama seviyorsunuz
Karakaş karagöz arıyorsunuz
İnce belli, zarif, çekici, seksi
Sarışın, esmer, kumral

Kadın; anadır doğurandır
Yardır, yarendir
Kadın; Tüm dünyayı
saçlarına takmış
yükünü çekendir

İnsanlar sürgün, sevdalar ölesiye yorgun
Yüzündeki rengi benzi kaçmışlar durgun
Gün ağarmadan pusu kurulmadan düş yola
Gel yürüyelim kağnılar arasından kol kola

Silinmez alnındaki kara yazgıların izleri

Bak büyür durur gönül sanrım
Yürek kertem silmez bal arım
Yâr, aşkın yara bandım olsun
Sen yara açan kâhrım oldun

Ezber bozanım oldu sevdan
İstanbul bende, ben sende sarhoşum
Benim şimdi ebedin ve ezelin
İçimde huzur var/kalbimde sen

Umudun ışığını yaktı gözlerin