Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Kurduğu saatte gözlerini güne açan
Tıpkı bir çalar saat gibi dakikti güne
Gün ağır yaralı ve kapkaranlıktı
Ruhum iki taş arasında eziliyordu sanki
Bir can gidiyordu bendeki bende

İSYAN

İçimde mayın tarlası gibi büyüyen bir isyan var;
Yön haritası belirsiz, kılavuzunu kaybetmiş, Karanlığın içine düşmüş insanlık...
Cahil toplumların aydınlanması mümkün değil...
Mümkün değil karanlığı yarıp, aydınlığa çıkmak.

Yaşanmış bütün güzellikleri bir çırpıda siliyorsun, herşeyi ardından bırakıp yad ellere gidiyorsun, iyi düşün.

Gönül yurdunu, ana yurdunu bırakıyorsun, yabancı bir diyar, yalancı bir insana kucak açıyorsun, iyi düşün.

Düşün ki, ezeli seslenişi dudağından gülmek için, yaratılmış olan diğer insanların güzelliğini görmüyorsun, iyi düşün.

İyi ki doğdun, iyi ki varsın sen!
Kendini çok sev, kendin için yaşa
İyi ki doğdun iyi ki varsın sen!
Aklında kalmasın ne dert ne tasa

Kötü söz kötülük edenin duyma

Yorulduk: Siz biz/biz siz olamayız
Biz yanan/siz yakan oldunuz
Yorulduk: Bir yaktınız/bin yandık
Geçip karşıya seyre daldınız
Yorulduk: Yanmayı sizden öğrendik

Gel etmeyin/eylemeyin
Nefret ekip/zulüm biçmeyin
Kırmayın/dökmeyin/incitmeyin

Yenin içinizdeki düşmanı
Bırakın galip gelsin güzellikler

Köyün bağlarını feda ettin
Onlarca kat beton yığınına
Güzel anları bıraktın gittin
Ziyan eden şehirler uğruna

Ne tarla kaldı ne otu saman

İnsan Yorulur

Bazen yorulur insan!
Herşey üstüne üstüne gelir.
Ve sen boğulduğunu hissedersin.
Bazen, hiçbir şey yolunda gitmez.

Geceye düşmüş, tüm ezberleri bozmuş bir deliyim
Sabaha kollarını açmış, gün ışığına koşar gibi
Koşuyorum zamanın derin dehlizlerine doğru
Gülüşlerini kaybetmiş, gamzesi çukur çocukların dudak buzuşunde üşüdüm
Çıplak gerçeklerin ayak izleri'nde yürüdüm

Bu hangi devrin insanı keke!
Özümün, sözümün kalmamış ki
hiç bir hükmü...
Yüzüme gülenler,
Boynumdan takar ipi...