Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Kıyılarıma düşme sakın alabora olursun
Daldan kopan yaprak gibi savrulursun
Yamaçta akan ırmak olsan, kurursun
Limansız tek Derya'yım git kaybolursun

Toprak altıdır yatakları
Üşür yeraltı yolcuları
Ağzında atıyor canları
Tutuşur maden ocakları

Hayatın baharı'ndaydı hepsi
En genci on ikisi'ndeydi
Alçakça kalleş bir el değdi
Cayır cayır yandı madımak

Masumiyetir çocuklar
Yaşamın en renkli yüzleri
Baharın ilk açan çiçekleri
Sevgi doludur yürekleri

Hele kız çocukları

İçimde büyüyen bir şiirdin
Yüreğime sardım seni yar
Uzaktan sevdim sadece
Yormaya kıyamadım yar

En sevdiğim günlerdendi

Yaşam karardı gözümde
Kömür karası renginde
Tenim yandı kan ter icinde
Ölüm geldi yerin 7 kat dibinde

Başlasın konferans:

Bir kapı aralandı önümde, içi zifiri karanlıktı. Önce ürktüm! Tüylerim ürperdi! Sanki kötü şeyler olacakmış gibi bir hisse kapıldım. Geri dönmek için bir hamle yaptım ama hemen sonra vazgeçtim. Geri dönüp gitmek korkaklık olurdu; hiç tereddütsüz girdim o, izbe karanlığın içine...

Cesaretin ceketi üzerimde duruyordu. Bilgi kuramı zihnimde olağanüstü bir sunum hazırlamıştı, karanlığa karşı.

Evrenin boşluğuna düşmüş gibiyim
Dinmez sancısı göğsümün
Sis bulutu çökmüş göğümün
Al renkleri solmuş yüzümün
Kırılmış dört bir yanı ferimin
Yazıldı bir kalemde fermanım

Özünde eksiktir insan
İnsan olmalıdır özünde
Özde, dilde, kimlikte
Kendi olmalı bulmalı kendini

Bulamadığı yerde kaçmalı

Açtım ağzımı yumdum gözümü
Anasına babasına bastım küfrü
Yiğit gitti mertlik bitti
Delikanlılık zalimlerin yüzünde öldü
Meydan çakallarla doldu
Arenada yarışı boğa birinci götürdü