Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

O yılgın gecenin sabahına zorda olsa ben çıktım
Ama içimde bir dikili taş bile bırakmadım
Her şeyi yaktım yıktım parçaladım
Ama bir körpe filizi nasılsa gözden kaçırmışım

Gülen gözlerin sevda yıldızıydı
Çokta güzel bakardı
Onun bakışına yanma sakın
Yanışına çaren kalmadıysa

Yeni şiirler yazmak istiyorum
Geçen acı hatıralara inat
Yaşananları geride bırakmak uğruna
Çünkü sevmekle sorun çözülmüyor
Birazda güvenmek gerek
İnanmadım mektupların yakıldığına

Bir ışık olsa beklenen gün doğsa
Borç harç bulunsa o ilaç parası
Umutlar kırk derece ateşle yatakta
Bu ne zor bir dünya
Ne hazin bir fukara ölümü
Kardeşler kilometrelerce uzakta

İnsan birini bu kadar çok severse nasıl darılır?
Mantıklı değil başka bir şey vardır
Bence olsa olsa yürek yorulmuştur
Yada onca yoldan sonra
Yokuşun başında yol ayrılır
Sanılarak biraz korkulmuştur

Dağlar kadar dert yükledin bu cânıma
Bir damla vuslatı çok görmeseydin bana

Hicrânın ile çöktü içimdeki nice âlemler

Bazen ona içindeki en ince duyguları
Olanca samimiyetinle yazıyorsun
Sonra bir şekilde cesaretin kırılıyor
Yazdıklarını acımadan siliyorsun

Havada yağmur kokusu var
Karşı tepelere yağmur mu yağdı
Hazan mı geldi?
Bozulur artık en güzide bağlar
İşçilerin ellerinde yazdan ördükleri sepetleri
Dillerinde en neşeli ege türküleri

Derdi büyük dağlara bahar geç ulaşır
Bu coğrafyada nice kara kışlar geldi geçti
Ama hiç bir bahar sırasını atlamadı
Tabiat canlandı çiçekler mutlaka açtı
Hiç kimsenin derdi baharı gölgelemedi

Görülen şeyler herkesçe farklı algılanabilir
Bakış açısı denilen bir şey vardır
Savunulan her şey gerçek olmayabilir
Söylenenler kanun yada namus hiç değildir