Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Şimdi odalarda sessizliğin dolaşıyor
Perdelere sinmiş sır akşamlarında
Adını anmasam da
İçimde bir yer hâlâ seni çağırıyor

Ah Dağlar aman dağlar
Amansız geçer mi? hiç
Sevdasız zaman Dağlar
Ona sıkıntı mı ? sorarsın
Bu vefasız dünyada
Birini bırakır diğerine

Birgün mutlaka geleceğim
Diyerek gidenler gelmeyi
Gözü yaşlı kalanlar da gülmeyi
Sonunda mutlaka unuturlarmış
Bu nasıl iş bu nasıl dünya

Gönlündeki duygulara hakim olabilirsen
Bu şefkati bol munis bir arzu olur kalır
Ama içindeki duygu dizginlenemez bir hal alırsa Vazgeçilmesi zor derin bir tutku olur
Bu özgür duygu baskılandıkça hırçınlaşır

Burası acınası mazlumlar cehennemidir
Masumların umutlarının infaz edildiği
Bir mefkurenin peşinden çılgınca koşan
Kavruk yüreklerin demlendiği merkezdir

Büyük işlerden daha fazla haz bulsada insan
Başarmak neye yarar
Eğer o fotografta sen yoksan
İnsan vicdanı ile haksızlığa karşı durur

Bir zamanlar söylediğin sözleri
Ben taze bahar sanırdım
Oysa her hecesi sonbahar kokarmış
Gözlerimde büyüttüğüm hakikat

Hayat zaten anmakla başlar
Bir gün mutlaka bir şeyler hatırlarsın
Bazen bir uzun yolda
Yada bir bilet kuyruğunda
Tanıdık bir yüze rastlarsın
Bazen beklediğin sıcaklığı bulamaz

Deniz boşalıyor sanki nehrin ağzından
Dar sokakların ruhu üstümüze yıkılıyor bir yandan
Birer birer binalar çöküyor üzerimize
Can pazarında bir yol arıyoruz kendimize
Yalnızız biz bu sağır şehirlerde

Bulutlar yağmur olduğunda geleceğim
Uyanacak gökteki parlayan yıldızlar
O yağmurlar anlatacak ben ağlayacağım
Bulutların ardındaki güneşi mutlaka göreceğim
Bir saatten sonra acılar katmerleşiyor
Ertelenmiş hayallerim daha fazla can yakıyor