Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Aç gönül pencereni
Gül goncasına yaz yağmurları damlasın
Toprağın yağmura hasreti sonlansın
Bir daha bak bana güneşler açsın
Güller fışkırsın toprağın bağrından
Mor menekşe çatlasın hasetinden

Bu farkındalığın bir sahibi olmalıdır
Boşa maviliklere yazmadık biz sevdamızı
Yaralı gönül kıskanç kalabalıkların
Müstehzi bakışlarından kurtulmalıdır

İnsan Huzur vermeli
Gökyüzü kadar açık ve mavi
Gözeden içilen su kadar berrak
Göklerdeki özgür kuş gibi coşkulu
Yaşarken şeffaf ve temiz olmalı
Yüreklerde de mavi bayrak

Karanlık aydınlıktan kaçar
Yalan ise doğrudan
Güneş gücüyle etrafına ışığı saçar
Ama yinede yıldızlar içinde yalnızdır
Söylenen doğru bir söz ise

Ne ben sana doyabildim
Ne sen bana.
Kavuşamadan gidersem bu ellerden
Bir sözüm olacak sana

Bu bir imtihandır bir gün her şey bitecek
Bari varlıklarını bölüşeceğin biri olsun
Birde biri çıkacak bir yudum duygu getirecek
Zaman tanrının öz varlığıdır
Tanrı varlığının arkasından koşanları sever

Aşığın hayatının önceliği sevgisidir
Bunu sende gelecekte bir gün anlarsın:
Seven için cehennem bir yer ismi değildir
Kıymet verip kal dediğin birinin

Duygu dünyama sükut çöktü
İnan bana müşkülüm derindir
Akibeti lal olmaktır kırgın yüreğimin
Bana mutlu bir yetişkin gösteremezsin

Beni kandırmaya kalkma ey kader
Bu dünyadaki vefası karşılıksız
Sevgisiz yaşamı ben neyleyim
Feleğin başında paralansın şöhreti
İhtişamlı sarayları köşkleri

Dur dedin diye duranı değil
Sen durmayınca,seni tutana
Her halde seni soranı değil
Sormayınca da sarıl sarana
Hatıralara hükmetmek olmaz
Hayatını paylaşana ver meyil