Ah be yüreğim ne kadar gevşeksin.
Yapma bunu bana
Onu özlediğimi belli edeceksin.
Sonunda yine bilmem kaç sıfır mağlup edeceksin
Bu ülkenin başında bir hal var
Ne zaman buralara gelsem
Memleketin türkülerinde hicran
Gözlerinde kanlı yaş var
Neden kimsenin yüzü gülmüyor
Anaların göz yaşları dinmiyor
Kötülükten sonra elinin çamuru kurumadan
Gidilen secde gerçek secde değildir
Dökülen her yaprak yeni bir başlangıçtır
Daha baştan kestirip atma olmaz deme
Gözün yemesede mümkündür demelisin
Her bir şeyin mutlaka bir vakti var bilmelisin
Umutlanma mümkün olmaz ilk deneyişinde
Biz Kars’lılar kışı severiz
Kış olunca kıymete bineriz
Yoksa ne arayan olur neden soran
Kimselerin haberi olmadan
Gelecekte umut olduğu kadar
Geçmişte de kayıp vardır
Hatıralar gözümün önünden geçiyor
Şu kayalara çarpan çelik halat gibi
Hırçın ve çakmak çakmak
İçinden kıvılcımlar saçarak
Kifayetsiz göç arzusu saman yoluna zor ulaşır
Riyadan sakınan yürek ise hakikate yaklaşır
Yüzde yarım kalmış bir tebessümün gölgesi,
Firdevs cennetinden bir gülüşle karşılaşır
Ufukta güneş batıyor işte
Bir gün daha yoksun ay ömrüm
Son kara tren de geldi
Bagajını alanlar ayrılıyor
Sevdiğini bulanlar kucaklaşıyor
Garibanın karşılayanı bile olmuyor
Kaba saba bir ruh dünyasına doğru savrulan hayatın
Eline batan odunsu bir kıymık parçası olmakta varmış
Küçük ama çok can yakıcı bir o kadar da
Dikkat çeken olmak da işe yarar bir şeymiş
Sonbaharda kuruyan kozalaklar
Toprağı görünce fidana döndü
Fidanlar büyüdü serpildi orman oldu
Bu sevgi ormanına bir ceylan dadandı
Ey güzel gözlü ceylan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!