Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Her aşktan vefa beklenmez
Vefa bir asalet işidir
Duygularla asla karıştırılamaz
Aslında aşk şiirin bahanesidir
Her kıza şiir yazılmaz
Şartı o kız özel olmalı

Senin haberin olmadı
Ben seni sensiz severken
Kar yağdığında yolda
Simitçinin tezgahında
Yada bir sineme kuyruğunda
Arka sıralarda bir yerde

Uçacaksan Kanatlar senin olmalıdır
Birde niyetin halis
Yükselmek felaketin olur aslında
Yüreğin değilse muhlis
Söylediğin söze dikkat et
Söz sahibinin mührünü taşır

Verecek kadar ömrümün kalmadığını bilerek
Girdim soğuk gecenin karanlık koynuna
Vakitsiz ölümdü sanki bu geceler
Sadece kirli yüzlü bir ay düştü payıma

Madem ki artık sevmiyorum diyorsun
Dayanamıyorsun vede isyanlardasın
Dürüst olmanın da bir raconu vardır
Çek tetiği artık daha ne duruyorsun
Feda edemem bu körpe gençliğimi
Beklenmediğim bir kötü söze aslında

Bu gece yine beklenen oldu
Uzakların yanan ışığı söndü
Gecenin ışıkları için hayıflanırken
Yakınlar zaten çoktan üzgündü
Yangınım kabardı direncim kırıldı
Bu gönül bir gülüşe hasret kaldı

Madem hiç yoktan ateşi buldun
Neden önce dünyayı yakmadın?
Hadi onu yapmadın
Soğukta ağlayan çocukları kollasaydın

İnsan en çok içine kapandığında yalnızlaşır
Kalabalıkların içinde bile bir başına kalır
Hayatta bir cümleye sığmayan acıları vardır
Bir çırpıda söylenemeyen feryatlar sessiz yol alır

Ben kış memleketi çocuğuyum bilesin
Kara kaş kara göz gergin dudaklar
Saçlarım solgun yapraklarla yarışır
Nemli bulutlar taşırım gözbebeklerimde
Savurur içimdeki hatıraları deli rüzgarlar

Varlık derin bir imtihandır
Elde olanın kıymeti bilinmez
Kıymet bilmek için irade lazım
Ülfet bir kalın hayal perdesidir
Alışkanlık göz boyar kanıksatır
Hayal perdesini aralayabilmek için