Arzuları palamarla demir kazığa sabitleyenler
Hayatı bari bir tek umuda bağlamasaydılar
Bu dünya öyle bir yer ki yaranı gösterirsen pişman ederler
Güven ve birlik olduktan sonra her şeye katlanırız
Aşk ani parlayan aleve benzer
Ona yaklaşanı alır kavurur
Aşık bunu bilir ama geri dönüp kimseye söyleyemez
Böylece aşkı anlamak için yanmaktan başka çare kalmaz
O pek anlaşılmaz biriydi
Denizin dibi gibiydi derindi
Ama görünüşü hep sakin ve dingindi
Nadiren hırçın ve dalgalı olurdu
Bazen eser gürlerdi ama hep sıcaktı
Aşıktı hiç gülmemişti
Bir cümleye sığar mı koca evren
Hiç kolay değil
Sevildiğini bilmeden beklemek birini…
Mısralarımdaki her bir boşluk
Mahallede Arnavut kaldırımlı sokağın başından
Sinemaya gelenleri topuk seslerinden tanırdım
Tüm filmlerin kadrolarını bir bir sayardım
Avareliğim avantajım oldu sokakla barışık yaşardım
Talihsiz bir kalp yangınından kalma
Kömür karasından da yanık bir yürek
Akıyor duygularım kaldırımdan aşağı dökülerek
Küller içinde bozarmış doyumsuz duygular
Bağrımda bir kor ateş saklanıyor
Dokunduğum her yer yanıyor
Bu yüzden bendeki sevgi…
Sana taşıyamadığın kadar ağır
Yaralı yürek bir gün birini mutlaka bulur
Ama gerçekten seven birini bulmak
Sevda mahfillerinde çok az insana nasip olur
Özveri ile belki sevmek mümkündür
O körpe bakışlar ne de masum,
Bir o kadar da korkak.
Bakışlarda iç içe geçmiş mevsimler.
Duygusu derin, kalbi yumuşamış
Yalnızlığı sevin korkmayın
Sadece alışması biraz zordur
Ama asla nankör değildir
Gönül yorgunluğu yoldaş ister
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!