Sevdanın ahkâmına sadık olmak
Münzevi yaşamın insicamına
Katlanmak demek değildir
Savrulan gecelerin artığı
Ey rüzgâr!
Söyle onlara, bilsinler ben kolay kolay sönmem
Ben ki ateşle yoğrulmuş bir sabrın
Yetim kalan tek çocuğuyum,
Aşk bir şakinin duasız gecesidir
Ne affa sığınır ne bağış ister
Onu ayakta tutan umut değildir
Yüreğinde yarası vardır ama onurludur
Bilirmisin bu üzüntüler neyin nesi?
Boşyere yürüdüğüm yollar
Birde tanıdığım lüzümsuz insanlar
Beni çok ama çok yordular
Seni eğer kapıda görseydi
Emin ol oldukça gür çikardı
Denizin bittiği yere kıyı dediler
Kıyıya vuran deli dalgalara
Bir gün bir güzel söz söylemediler
Duygu sömürüsünden vazgeçtik
Uğruna ne geceler ne yıldızlar yakıldı
Kafam bozuk değil saatler dağıldı
Birçok his öldü içimde
Seninki meydanda ipe asılı kaldı
Maviye çalan kurşuni bir çizgi
Martılar uyandı çevresi telaşlı
Ne biraz yukarı nede biraz aşağı
Tam orta yerde
Umutların seni beklediği yerde değilsen
Bu senin anlamlı çaresizliğindendir
Gölgelere sığınarak yaşamayı
Gizli sevda çekenler çok iyi bilir
Ben sudaki bir balık olsaydım
Sonsuz maviliklerin sessizliğini
Sakinliğin en derinini severdim
Dip dalgalardan etkilenmez
Gecelerde tuval gibi geriliyor tavan
Ne bir gölgen var şu duvarda
Ne de rengi kaldı bu hazin gecenin
Bomboş oldu her yan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!