Yaşam insan için tecrübenin kaynağıdır
Yaşayan hayatta bir seviye olmalıdır
Biz tecrübeye olgunluğa değer veririz
Etin bile iyi pişmişini severiz
Biz suyun durusunu
Meyvenin olgununu
O bir derin hayal denizi ben ise tenhayım
Bir anda limanlarımı sis gibi bastı
Katran karası harami kadırgaları
Hiçbir şey anlayamadım
Korkudan bağrıma sığındı
Sefere yolladığım tüm hayal gemileri
Uzakları yakın edemem sen ağlarsan eğer
Dağlarımın zirvelerine karlar düşer
Başım dumanlanır efkarlanırım
Kışları bahar edemem cesaretimi kırarsan eğer
Umutlarıma bir garip ahu zar düşer
Seninle birlikte atiye gitmek
Yollara düşüp aynı göğe bakmak,
Bir duaya “âmin” demek
Sonrada elini tutup susmak vardı.
Ülkemde bu yılda rüzgarlar sert esti
Dağı taşı acımadan deldi geçti
Bir çok şeyi de ezdi geçti
Bu anlayışa fazla tutunamadık
Bizide bir güzel silkeledi gitti
Korunamadık önemli hasarlar aldık
Eksiğin gediğin çok önemi yok.
Bu gün yok yarın alırsın yerine koyarsın.
Ama kaybetmişlik öylemi?
Kaybedilen değerleri yerine koymak kolay mı ?
Korkarım bir çırpıda soğuyup gidecek duygularım
Beyaz örtülere dökülen umutlarım
Beklenen haberlerin yorgun pervanesi
Yıkılmış duyguların bezgin harabesi
Bir gün mutlaka anlarsın;
Bazı bekleyişlerin dönüşü yoktur
Ufuk dediğin şey biraz umut
Biraz da kandırılmış gözlerdir
Sanmaki senden vazgeçtim
Adın bağrımın karanlığında çivi gibi çakılı.
Derin denizler bile şefkatine doyamadı
Bu halde umudumu mezara diri diri koyamam,
Elindeki kalemle ne yapabilirsin?
Yüreğini kiraya vermediysen
En azından bir şiir yazabilirsin
Duygulu bir şiiri kalemle mi yazarsın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!