Gökteki yıldızlar Şiiri - Dağlar Özügüç

O ilk günkü aşk ırmağının kıyısındayız
Dibinde oturduğumuz sağır bir duvar
Duyguları taş kesilmiş bir çift göz
Sigara dumanına sarılmış feryadın izleri
Döküldü kumsala, karıştı serin sulara
Seninle başlayan her şey şu an yarım
Yasemin çiçeklerinin saadetini istemiştin
Onlar bile vefadan yoksun bir köşede bekleşiyor
Bir yudum suya hasret bedevinin
İsyanlarını biriktirdiği kuyudayım.
Gece inerken içime kabaran özlem
Hatıralara kendi gölgesini yüklüyor.
Adını ansam kırılacakmış gibi zaman,
Dudaklarda suskun bir dua gibi kalıyor.
Ne kadar uzaklaşsak da bu kıyıdan,
Irmak hâlâ senin adınla akıyor.
Ben kuyunun dibinde sabrı büyütürken,
Gökte terk edilmiş özlemim
Birer birer yıldızlaşıyor.

Dağlar ÖZÜGÜÇ