Tren garının soğuk bankında hasret
Rayların ucunda biriken umut
Kara trenin çalan son düdüğü
Yeni dönemin kambur sokak lambaları
Duydukları yeni seslerden ürker kuşlar
Uçurumun doruklarındaki yuvalarında baykuşlar
Karanlık gecelerde hep elde var bir garip hüzün
Her geceye bir sabah yakışıyorsa
Kanatlarım özgür ama yüküm ağır
Umut etmek seven insana yaraşır
Gerçekleşmesi kaderin insafına kalır
Hiç şaşmaz ve tavizsizdir kader
Her haksızlık için cevap gerekmez
Ama mesafe koymak gerekir
Hayatımızda keşkeler çoktur
Her insan biraz pişman ölür
Olmaz ya birgün çalsam kapını
Bir hasret demetiyle
Alırmısın beni içeri ?
Sıcak bir sobanın başında
Bu garip sevda yolcusuna
Bir bardak çay ikram edermisin?
Ah be yüreğim ne kadar gevşeksin.
Yapma bunu bana
Onu özlediğimi belli edeceksin.
Sonunda yine bilmem kaç sıfır mağlup edeceksin
Bu ülkenin başında bir hal var
Ne zaman buralara gelsem
Memleketin türkülerinde hicran
Gözlerinde kanlı yaş var
Neden kimsenin yüzü gülmüyor
Anaların göz yaşları dinmiyor
Kötülükten sonra elinin çamuru kurumadan
Gidilen secde gerçek secde değildir
Dökülen her yaprak yeni bir başlangıçtır
Asaleti korumanın sırrını
Konulan mesafede buldu insan
Bulutlar bile bir garip rüyaya dalmışken
Bulanık suda tanıdık yüzler aradı zaman
Karanlık, ıslak ve sert
Yağmurun altında dimdik duran
Pardesülü bir siluet…
Yüzü gölgede kalmış,bakışları keskin bir figür
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!