Bir dahası olur mu bilmem bu hayatın?
Bir daha gelebilseydim eğer bu hayata
Çok daha deneyimli olacağım kesin
Yine bu derde düşer miydim ne dersin?
O günde oldu sonunda
Bir baktım
Çok sevdiğim o kadına ait
Tüm hissiyatım ölmüş
Duygularım ilgisizlikten çürümüş
Gurbette karnın doyar belki
Ama duyguların hep açtır
Yüreğinin bir yanını hasret
Diğer yanını kahrolası özlem alır
Günah namına ne varsa yapıyorlar
Vicdanda yok sanki hiç umursamıyorlar
Bunun adı resmen korkaklık
İçlerinde İyiler belki var amma
Kötüler çok daha kalabalık
Umudu dipsiz kuyularda sakladım
Kimse almasın da sana kalsın istedim
Çünkü insan koruyamadığını kaybeder
İyi olanı arzulamaz insan,
Bazen sırf doğru yapacağız diye
En sevdiklerimizden vaz geçtik
Hayallerimizden bile uzaklaştık
Şu bahtsız ömrümüzün üstünden
Nice imkansız kuşlar uçtü
Yaban ellerin gül bahçelerinden
Hayatı güzel kılmak için çabalayan
Ama kendisi hiç mutlu olamayan
Şu ellerimin hakkını kimden isterim
Ah benim yaşadıkça emeğinin
Hakkını almayı başaramayan
Ağlayanların derdine katlanmak için
Gecenin karanlığına sanki biraz ihtiyaç var
Çünkü gecelerde ağlayanların tamamını
Sabaha ulaşamama korkusu sarar
Kapılar açıldı gidiyorlar işte
Yazık ki tüm güzellikleri ile gidiyorlar
Bölük bölük tabutlar omuzlarda
Hayatımızdan sessizce çıkıyorlar
Hangi çağın karanlığıdır bu oyun
Neden bizi boynu bükük bırakıyorlar?
Tebessümlere bile hüzün hakim olmuştur
Kan kustuk dudaktaki kanı gizledik
Kızılcık şerbeti iksirdir dedik şifa niyetine
Döndük hanemizde kan tükürdük
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!