Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Kendimi bildim bileli biz birlikteydik
Yanlız yaşamayı hiç bilemedik
Ne yesek ne yapsak beraberdik
Yalnız kalınca ben yaşayamam ki
Şimdi kolum kanadım kırık
O olmadan nefes bile alamam ki

Dünde kalanlar yarınlarına sahip çıkamıyorlar
Tutunamadıkları dalda hayat bulamıyorlar
Mesela siz bir sevda uğruna
Salkım söğüt olup eğildiniz mi hiç
Yada başı bulutlarda mağrur bir çınarken
Yapraklarınızdan dökülürcesine ağladınız mı

Biz sessiz de seve bilen
Hiç yormadan, incitmeden
Ürkütmeden bekleyebilen
Geniş yürekli adamlardık
Hep güzel sevmekten yanaydık

Say ki ben yokum
Yaseminler açacak mı baharda
Kuşlar ucacak mı bahçemde
Yar gececek mı kapımdan
Görebilecek miyim onu yerin altından

Umudu olmayanın cesareti olmaz
Cesaretten yoksun bir aşık
Gülmeyi sadece bir alışkanlık sanır
Oysa gülmek,

Hakikate dönen düşlerimi biraz olsun hatırla
Suç sabit artık karar için son celsedir
Bu hazin İnfaza yürekler dayanmaz asla
Kim durupta bakacak bu zifiri karanlıkta

Sevgi diz çökmüşse sultanlar bile ayakta duramaz
Şefkatın engin kubbesi sarsılır
Hoşgörü yoksunu iktidarlar yıkılır
Rüzgâr ne kadar sert eserse essin

Herkesin sevgi yolunda
Heybesinde bir şeyler var
Ama yaşanan hayatlar gibi
Yorumular da biraz farklı olur
Sevmeyi bilen birileri var
Birde onu hiç bilmeyenler

Eğer bir daha dünyaya gelirsem
Aşık olmakta yada sevda çekmekte
Bu kadar istekli olacağımı sanmıyorum
Çünkü aşık susunca yok oluyor
Konuşunca da kifayetsiz kalıyor
Kişilik Karakter tipten asildir

Sevdalı gözleri hicran ateşi sararsa
Sadakat ihanet pazarında yok satar
Seng-i musallada son umutlar defin bekler
Acı ile kavrulan o sevdalı gözler
Hastalıklı ruhların günahına ağlar
Serçenin gözyaşı ise onu hayatından eder