Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Ben karı severim
Hem güzel olanı
Hemde lapa lapa yağanı
Öncül istek sevende edeptir
Çekingeninden vede incesinden

Tartışma bir yol değil çoğu zaman
Başlangıcı seçilmiş bir sonuçtur
İnsan vardığı yeri benimser ve savunur
Yürüdüğü yolu ise çabuk unutur

Vefasızlık bir dingin duygu değildir
O bir bilinçli seçimin ta kendisidir
Bedeli bir biçimde tahsil edilmelidir
Belki her şeyi affedebilirsin ama

Ben yağmuru sevmiyorum
O ne öyle yüzler ıslak ıslak
Matem gibi başlar yere eğik
Yürekler bir mazgalda tutsak
Ben sevda isterim başı dik
Güneşli günleri de sevmelik

Anasının sesi gelirdi bazen rüyasına
Sayıklar, kalbi yerinden çıkacak gibi çarpardı
Uyanınca yastık ıslak olurdu
Uyku onun için sanki hesap vermekti

Belki bazı gönüllere kolayca girdik
Ama bir çok şeyi de başarmadık
Şöyle bir geriye bakınca
En vazgeçilmez dediklerimizden
Nasılda erkenden vazgeçmişiz
Çok güvendiklerimiz bizi yaralamış

Yaşam ormanında tutunacak dal ararken
Dallarıma tüneyenleri göremedim
Benim bildiğim yol yürüyenler yolundan dönmez
Geri dönenlere bir söz söyleyemedim
Bu yara ağırdır bir günde geçmez

Ben vakur bir çam ağacıyım
Karlar ülkesi kadim Sarıkamışta
Ne güzde yaprak dökerim
Ne de baş eğerim karakışta
Başım dimdik göğe yükselirim
Aras kadar hırçın olurum baharda

Sarıkamışta kar yağıyor kar
Çıplak tepeler üstüne
Karlar içinde bir güzel gelin
Savuruyor eteklerini yağan kar üstüne
Tipi esiyor bir o yana bir bu yana
Yolu gidiyor doğruca tepe üstüne

Bu kadar dert fazla gelir bir insana
Birazını da sen al sende kalsın
Dert pazarında ortalık biraz ferahlasın
Varlığın da biraz işe yarasın