Gün yine başlıyor istikamet maden
Her yeni gün ayrı bir umut
Bu günde yevmiyeler cepte
Yüreklerde ise bir göçük korkusu
Korkarım bilmediğim yöne süzülüp giden sulardan
Uyanamam sonu gelmeyen tatlı uykulardan
Ne anlatmak istiyor?
Karanlığın başına oturmuş bekleyen
Bu deli kuş
Başım belada çakıldım kaldım karanlığa
Nazlanacak kimsen olmayınca
Acılarını da paylaşamazsın
İçine en derinlere atarsın
Acıların seni büyütür
Yüreğindeki dertlerin ağırlığı yüzüne yansır
Gülmeyen koca bir adam olursun
Ben kuşları hiç anlamadım
Kanatları var uçabilirler
İstediklerince göklerde kanat çırparlar
Sonrada hiç gerek yokken
Belki bir gün talih usulca el verir bize
Pas tutmuş kapıları açar maharetiyle
Ama bugün ayrılık, uzun bir kış gibi
Dallardaki suskunluğu büyütüyor hâlâ.
Hasret dolu karmaşık düşünceler
Bulut mavisi perdelerin ardına
Gecelerden bir suçlu gibi saklanır
Gececeye hakim son lacivert ışıkları
Gönlünün şefkati gözlerinden gitmesin
Biriksin umutların hasret gölünde
Güvercin gülücüğü eksilmesin
Gamzeli ay yüzünden yeter
Zaman avucuna aldığın su gibidir
Sen tutmaya çalıştıkça o akıp gidiyor
Akıyor sular toprakta tohum çatlatıyor
Eğil bir bak heba olmasın hikmeti sevginin
Yolların son bulduğu yerde adını fısıldadım
Rüzgâr sesimi duydu da sana getirmedi
Bekleyişime geceyi kandil yaptım
Sabah oldu, ışık bile seni bana göstermedi
Takvimler sarardı duvarlarda
Gelişine kaç var diye saymaktan
Saatler yoruldu
Ama ben yorulmadım sormaktan
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!