Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Bu gece yine beklenen oldu
Uzakların yanan ışığı söndü
Gecenin ışıkları için hayıflanırken
Yakınlar zaten çoktan üzgündü
Yangınım kabardı direncim kırıldı
Bu gönül bir gülüşe hasret kaldı

Madem hiç yoktan ateşi buldun
Neden önce dünyayı yakmadın?
Hadi onu yapmadın
Soğukta ağlayan çocukları kollasaydın

İnsan en çok içine kapandığında yalnızlaşır
Kalabalıkların içinde bile bir başına kalır
Hayatta bir cümleye sığmayan acıları vardır
Bir çırpıda söylenemeyen feryatlar sessiz yol alır

Ben kış memleketi çocuğuyum bilesin
Kara kaş kara göz gergin dudaklar
Saçlarım solgun yapraklarla yarışır
Nemli bulutlar taşırım gözbebeklerimde
Savurur içimdeki hatıraları deli rüzgarlar

Varlık derin bir imtihandır
Elde olanın kıymeti bilinmez
Kıymet bilmek için irade lazım
Ülfet bir kalın hayal perdesidir
Alışkanlık göz boyar kanıksatır
Hayal perdesini aralayabilmek için

Açtığım avuçlarıma karlar yağdı
Cevap bulamadım dualarıma
Aldatmak sadece bir hata değildir
Sonuçlarını değerlendirmek gerekir

Bir çiçek girer ansızın hayatınıza
Boşlukları teker teker doldurur
Artık sizde sıkı bir adam olursunuz
Geceleriniz daha karanlık olur
Kayan yıldızları teker teker sayarsınız
Kayan yıldızlardan fal bile tutarsınız

Çık dışarı bak kapının önündeyiz
Bir ben birde lapa lapa yağan karlar
Al beni içeri karlar soğuğa alışıklar
Bu havada gitmem zor dışarısı ayaz

Güller gibi açılıp handan olanın
Bir tatlı sözüne cihan pes eder
Her seher bülbül gibi nalan olanın
İmdadına bağrı yanık aşıklar gider

Gamlı bir gecenin afakında kalırsa bir miktar hüznümüz
Git yat sabaha bir şeyin kalmaz deseler de boşa
Uyumakla ne gamımız geçer nede efkarımız
Bence acını da hüznünü de döneminde yaşa