Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Issız kayalar sokağında;
Dircikler vardı, soluksuzca;
Islatçık, ekşicik, cansızcık, ışıkçık.

Derken;
Kömürcükler taşındı sokağa;

Kaplamıştı çiçek gibi;
Beyaz kar taneleri.

O gece, bulutları donduran;
Soğuk mu soğuk bir karayeldi.

Her şeyin farkındaydı;
Kırdığı kalpler dışında.

Çok kahrını çekti o kalpler;
İşte şimdi de oradalar;
Yeşil koltuğun ucunda;

Düşte gördüm;
Elinde bir kırmızı şemsiye vardı.

Her şey bulanıktı.
Yavaş yavaş açıldı.

Kırmızısı yaşama;
Karasına da bağlar.

Çiy,
Yaşama da toprağa da ağlar.

Bir kitap aldı;
Ortasında delik vardı.

Oradan etrafa baktı;
İnsanlar anladı;
Burnu ile deliği kapadı.

İki çocuk, biri kucakta.
Maaş tükenmiş, sonudur mayısın;
Yine gelir, dost akraba;
Neyse var, bahçede bir koruk.

Asılınır asmaya;

Düşünde bir gezegen;
Gündüzünde minik kalem.

Bindiği ışık zerresi;
Gittiği evrenin zirvesi.

Deniz;
Seni ne kadar özlediğimi bilemezsin;
Ne kadar özlediğimi.

Evin önü sal;
İskele bir;

Bu gece uyguryaya gittim;
Tabii ki hayalimde.

Sanırım eylülün başıydı.

Hava kararmıştı;