Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Kokladı;
Kuyruğunu salladı;
Yüzünü yaladı;
Gözünden;
Bir yaş damladı.

Bir çatırtı oldu;
Kaya gibi dağ ikiye yarıldı;
Yanal atılımlıydı.

Yarıktan aşağıya düştü insanlar;
O güzel insanlar.

Madde, enerji;
Dönüşür bir biçimden diğerine;
O sonsuz harikalar döngüsünde.

Tek bilebildiğimiz bize gelen ışıklar;
Onlar da sezgimize ters gelseler de;

Kuetta metrelerce uzakta olsan;
Gün gelir kavuşuruz.
Kuekto mesafe koysan;
An gelir sokuluruz.

Ah o epsilon fark yok mu ah!

O kadar büyük;
Kalbi vardı ki;
Beyni kendine yer aradı.

O kadar büyük;
Aşklar yaşadı ki;

Bardot ile denize girdik;
Capri küçük marinada;
Aynı koy farklı anda.

Sonra teleferik;
Gün batımında;

Eminönü Karaköy arası bir kafes.

Onlar farkında değil;
Haliç ağlıyor.

Gözler, can burun kara boncuk;

Arındık, toprağı kazırcasına;
Çiselese olmaz mıydı?
Yavaşça giderdik anılara;
Temizlenen deneyimlerin pası hala paltomuzda.

Kuvvetli bir akıntı;
Soğuk mu soğuk;
Her şey akıyor geriye;
Ben yüzerken ileriye;
Kleopatra kumsalından;
Batıdaki Sakız adasına.

Parlayan aynalardan;
Mavi bir ormandayız.
Martılar uçuşur üzerimizde;
Balıklar kök salar kalbimize.

Yapraklara eşit dağılmış aydınlıklar;