Cüneyt Güzeliş Şiirleri - Şair Cüneyt Gü ...

Her şeyin farkındaydı;
Kırdığı kalpler dışında.

Çok kahrını çekti o kalpler;
İşte şimdi de oradalar;
Yeşil koltuğun ucunda;

Düşte gördüm;
Elinde bir kırmızı şemsiye vardı.

Her şey bulanıktı.
Yavaş yavaş açıldı.

Bir kitap aldı;
Ortasında delik vardı.

Oradan etrafa baktı;
İnsanlar anladı;
Burnu ile deliği kapadı.

Düşünde bir gezegen;
Gündüzünde minik kalem.

Bindiği ışık zerresi;
Gittiği evrenin zirvesi.

Deniz;
Seni ne kadar özlediğimi bilemezsin;
Ne kadar özlediğimi.

Evin önü sal;
İskele bir;

Bu gece uyguryaya gittim;
Tabii ki hayalimde.

Sanırım eylülün başıydı.

Hava kararmıştı;

Aynı yer, aynı insan.
Aynı an, aynı Lutesya.

Git gide kısalıyor mesafeler.
Nasıl oluyor öyleyse?
Bin bir renk, bin bir zaman.

Kördü yoksa görürdü;
Ayağının kırık olduğunu;
Konanların doyurmadığını.

Duymazdı da;
Boş olduğunu;

Yerkürenin çekirdeğine dokunmak istedi;
Demir mi nikel mi merak etmişti.

Önce magmayı deldi;
Enerji öncelik dedi;
Adı insanlığa hizmetti.

Tek kürekli sandal;
Bir gözü kıyıda;
Dolanır durur ufuklarda.

Zokasız misina;
Bir ucu avcıda;